متن روضه حضرت مسلم (ع) و طفلان مسلم برای شب عرفه 1405

شب عرفه است، شب مهمان‌کشی کوفیان... السلام علیک یا سفیر الحسین. روضه مسلم، روضه غربت است، اما نه غربتی که در کربلا بود. مسلم آب دید و نخورد... (گریز) آقا مسلم، لب‌هایت پاره شد، دندان‌هایت ریخت، کاسه آب خون‌آلود شد و نتوانستی آب بنوشی. فدای سرت آقا... اما دل‌ها بسوزد برای آن آقایی که لب‌هایش خشکیده بود، اما آب را به رویش بستند. مسلم جان، تو از بالای دارالعماره افتادی، بدنت شکست، اما کسی با اسب روی بدنت نتاخت...

صدا زد: حسین جان! نیا... کوفه وفا ندارد. اینجا زن‌ها خلخال جمع می‌کنند... اینجا نقشه‌ها کشیده‌اند. آقا جان دخترت را نیاور، اینجا چشم‌ها ناپاک است...

مسلم در کوچه‌ها تنها ماند. سرش را به دیوار می‌گذاشت. می‌گفت خدایا، من نامه نوشتم حسین بیاید. اگر بیاید و این بی‌وفایی را ببیند چه کنم؟

دو تا آقازاده، دو تا کودک بی‌پناه. محمد و ابراهیم. یک سال در زندان بودند. وقتی فرار کردند، گیرِ حارث ملعون افتادند. (زبان حال) کنار نهر آب، جلاد شمشیر کشید. بچه‌ها گفتند: ما را نزن، ما یتیمیم. ما مهمانیم... گفتند ما را زنده نبر پیش ابن زیاد، همینجا راحتمان کن. اما بگذار دو رکعت نماز بخوانیم.

آی مردم! دو تا بچه، همدیگر را بغل کردند. اولی گفت مرا زودتر بکش نبینم سر برادرم جدا می‌شود... دومی گفت مرا بکش... سرهاشان را جدا کرد و بدن‌ها را در آب انداخت... امان از دل مادری که چشم به راه بود...

سفیرِ حسین، سرِ دارِ بلا / دهد جان و دلش، سوی کرب و بلا

میا کوفه حسین، که اینها بدند / به جای گل، سنگ به مهمان زدند

دو طفلان من، فدای سرت / فدایِ علی، علی اصغرت