کپشن غمگین برای آسمان خاکستری شهر 1404

شهرم زیر خاکستر مدفون شده، انگار خورشید هم قهر کرده و رفته. دلم برای یک تکه آسمان آبی لک زده.

نفس می‌کشم، اما زنده نیستم. هوای شهرم بوی غربت و اندوه می‌دهد. کجاست آن بارانی که بشوید این‌همه سیاهی را؟

پنجره را باز نمی‌کنم، می‌ترسم غم شهر به خانه‌ام بریزد. بیرون فقط خاکستری است و سکوتِ سربی.

روزی که گنجشک‌ها دیگر نخوانند، روز مرگ شهر است. امروز هیچ پرنده‌ای در آسمان دودی پیدا نیست.

خاطرات کودکی‌ام زیر این غبار گم شده. یادش بخیر روزهایی که آسمان آبی‌ترین سقف دنیا بود.

اینجا هوا برای نفس کشیدن کم است. بغضی در گلوی شهر گیر کرده که نه می‌بارد و نه فرو می‌رود.

سیاهی روی شهر سایه انداخته، مثل بخت آدم‌هایی که در ترافیک و دود، رویاهایشان را گم کردند.

چه غریبانه است تماشای برج‌هایی که در مه و دود ناپدید می‌شوند. انگار شهر دارد محو می‌شود.

به کودکانم چه بگویم؟ بگویم آسمان همیشه خاکستری بوده؟ یا بگویم ما آسمان را کشتیم؟

پاییز رفت، زمستان آمد، اما رنگ شهر عوض نشد. همه فصل‌ها اینجا رنگِ دود گرفته‌اند.

تهران/شهر من، بانوی زیبای خفته در غبار، بیدار شو که نفس‌هایت به شماره افتاده.

این مه نیست، کفن خاکستری است که بر تن شهر پوشانده‌اند. تسلیت به ریه‌های خسته شهر.

صدای سرفه می‌آید، از در و دیوار، از درختان پارک، از خیابان‌های ولیعصر. شهر من بیمار است.

آه از این آسمان که دیگر سقف نیست، دیوار است. دیواری ضخیم از دود و درد.

خورشید پشت پرده‌های کثیف دود زندانی است. کی می‌شود دوباره طلوع واقعی را ببینیم؟

درختان چنار سیاه پوشیده‌اند، عزادار هوایی هستند که دیگر نیست.

ما زندانیان بدون میله‌ایم، محبوس در قفسِ هوای آلوده.

شهری که پرنده‌ها از آن کوچ کنند، دیگر جای زندگی نیست. پرنده‌ها رفتند، ما ماندیم و قفس.

دود، حقیقت تلخ این روزهاست که چشممان را می‌سوزاند و دلمان را می‌لرزاند.

اینجا اکسیژن کیمیاست و دود فراوان. ارزان می‌فروشیم جانمان را به بهای زندگی در شهر.

آسمانم آرزوست...

خفگی مطلق.

شهری که نفس ندارد.

رنگِ رخساره شهر خبر از سرّ درون می‌دهد.

خاکستری، رنگِ غالبِ روزهای ما.

دریغ از یک دم‌وبازدمِ عمیق.

این هوا، تاوانِ چیست؟

گم شده‌ایم در غبارِ خودساخته.

پنجره‌ها را ببندید، مرگ می‌وزد.

خورشید، گمشده‌ترین مسافر این شهر.

ابرها سیاه، دل‌ها سیاه، روزگار سیاه. ببار ای باران، شاید پاک کنی این‌همه گناه را.

در این ظلمات دود، من به دنبال روزنه‌ای از نور می‌گردم، اما افسوس...

شهر من غرق در اقیانوس دود است و ما غریقانِ نجات‌نیافته‌ایم.

کاش می‌شد ریه‌ها را درآورد و شست، کاش می‌شد آسمان را تکاند.

زمستان است و هوا بس ناجوانمردانه آلوده است.

نه ستاره‌ای در شب پیداست، نه خورشیدی در روز. ما ساکنان برزخیم.

غبار غم بر چهره شهر نشسته، کسی نیست دستی بکشد و پاک کند این اندوه را؟

هوا را از من بگیر، اما خنده‌ات را نه... افسوس که در این هوا، خنده هم ماسک زده است.

می‌ترسم روزی بیاید که نقاشی کودکانمان از آسمان، با مداد سیاه باشد.

باد هم دیگر نمی‌وزد، انگار او هم از این شهر ناامید شده است.

یادش بخیر شمال، یادش بخیر جنگل، یادش بخیر نفس عمیق. اینجا فقط حسرت می‌کشیم.

دلم یک صبح شفاف می‌خواهد، جایی که کوه‌ها پیدا باشند و امید پیدا باشد.

حسرتِ دیدنِ آبیِ آسمان دارد پیرمان می‌کند.

کاش می‌توانستیم شهر را برداریم و بتکانیم تا دودهایش بریزد.

فقط در عکس‌های قدیمی می‌توان آسمان آبی این شهر را دید. چه زود دیر شد.

ما نسلِ حسرت‌های ساده‌ایم؛ حسرتِ آب، حسرتِ هوا، حسرتِ خاک.

گاهی فکر می‌کنم آسمان آبی افسانه‌ای بود که مادربزرگ تعریف می‌کرد.

چقدر دلم برای صدای گنجشک‌ها تنگ شده، آنها که در سکوت دود مردند.

آرزوی هوای پاک، شده بزرگترین آرزوی دست‌نیافتنی ما.

خدایا! فقط یک روز باد بفرست، فقط یک روز...