متن‌های غمگین و گریه‌دار ویژه جاماندگان پیاده‌روی اربعین 1405

رفقا همه رفتند و منِ بی‌سر و پا جا ماندم. چه کرده بودم که لایق دعوت نبودی؟ حسین جان، بد بودم؟ قبول. اما مگر بدها دل ندارند؟ مگر سگ نگهبان قافله را هم با خود نمی‌برند؟

دیدن عکس‌های پروفایل دوستان که همه نوشته‌اند «حلال کنید، راهی‌ام» آتش به جانم می‌زند. من حلال می‌کنم، اما دلم را چه کنم که گره خورده به ضریحت و جسمم اینجا زمین‌گیر شده؟

اربعین رسید و من هنوز در حسرت یک ویزا، یک کوله‌پشتی و یک جاده خاکی مانده‌ام. سهم من از اربعین فقط اشک شد و آه. خوش به حال آن‌هایی که الان عمودها را می‌شمارند.

می‌گویند «هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله». من هوس دارم، من اشتیاق دارم، من می‌سوزم... اما پای رفتنم نیست. شاید بالم شکسته، شاید دلم آلوده است. آقا جان، این جامانده را دریاب.

نشسته‌ام گوشه اتاق و پخش زنده حرم را می‌بینم. جمعیت موج می‌زند. می‌گردم دنبال خودم. شاید روحم آنجا باشد. شاید یکی به جای من قدم برداشته باشد. چقدر سخت است عاشق باشی و نرسی.

جامانده یعنی من. یعنی کسی که تمام سال لحظه شماری کرد، پس‌انداز کرد، برنامه ریخت، اما امضایش نشد. حکمتش را نمی‌دانم، اما دردم را می‌دانم. دردم درمان ندارد جز خاک کربلا.

آهای مسافران کربلا، وقتی رسیدید به عمود آخر، وقتی گنبد را دیدید، یادتان نرود که چشم‌هایی در ایران دارد از حسرت می‌بارد. جای ما هم سلام دهید. جای ما هم یک یا حسین بگویید.

خجالت می‌کشم بگویم عاشق توام. عاشق که جا نمی‌ماند. عاشق هر طور شده خودش را می‌رساند. من لابد ادای عاشقی را در آورده‌ام که الان اینجا هستم. رسوایم نکن آقا.

به هر کس می‌رسم می‌گوید «ان‌شاءالله سال بعد». کسی نمی‌داند که تا سال بعد زنده می‌مانم یا نه. من امسال را می‌خواستم. من همین امروز را می‌خواستم.

گریه سهم جاماندگان است. گریه کنید ای چشم‌ها، شاید این اشک‌ها جاده‌ای شود به سوی کربلا. شاید خدا به حرمت این دل‌های شکسته، نام ما را هم در لیست زوار بنویسد، ولو از راه دور.