یکی از رسوم دیرینه و زیبای ایرانیان در آستانه ماه محرم آیین سیاه پوشان است. در این رسم مردم کوچه ها بازارها مساجد و حتی نمای خانه های خود را با پارچه های سیاه و کتیبه های عاشورایی میپوشانند. این تغییر ظاهری شهر نشانه ای از آمادگی باطنی جامعه برای ورود به ماه حزن و اندوه و همدردی با اهل بیت (ع) است.
آغاز سال هجری قمری همزمان با ماه محرم است. در حالی که سال نو معمولا با جشن همراه است در فرهنگ شیعه این آغاز با اشک و ماتم گره خورده است. این پارادوکس زیبا بیانگر این حقیقت است که حیات واقعی انسان در گرو پیوند با مکتب عاشوراست و سالی که با نام حسین (ع) شروع شود سالی پربرکت و هدفمند خواهد بود.
فضاسازی شهری و بصری نقش مهمی در انتقال مفاهیم دینی دارد. وقتی چشم انسان در جای جای شهر نام های مقدس و شعارهای حماسی کربلا را میبیند ناخودآگاه ذهن و قلب نیز متوجه معنویات میشود. کتیبه های محتشم و پرچم های سرخ و سیاه هر کدام رسانه ای قدرتمند برای یادآوری پیام های اخلاقی عاشورا هستند.
با شروع محرم چهره شهر با برپایی موکب ها و ایستگاه های صلواتی تغییر میکند. این ایستگاه ها نه تنها محل توزیع چای و نذری هستند بلکه کانون های محبت اجتماعی و همبستگی مردمی محسوب میشوند. عطر چای و اسپند در فضای شهر نوستالژی مشترک همه ایرانیان است که نسل ها را به هم پیوند میدهد.
تغییر چهره شهر نوعی تذکر عمومی برای رعایت حرمت این ماه است. موسیقی های تند جای خود را به نوحه ها میدهند و پوشش مردم متین تر میشود. این اتمسفر عمومی باعث کاهش بزهکاری و افزایش رفتارهای اخلاقی در سطح جامعه میشود که از برکات وضعی عزاداری سیدالشهدا است.
