شعر غمگین شهادت امام کاظم (ع) برای هیئت 1405

کنج زندان بلا، ناله می زد آقا / خلصنی یا رب، از این غم ها / ساق پایم شکسته، در غل و زنجیرم / از جداییِ رضا، به خدا می میرم.

(بند دوم): سندی شاهک پست، سیلی زد بر رویم / ناسزا می گوید، به من و به بویم / مادرم زهرا جان، به دادم برس / در این سیاه چال، ندارم هم نفس.

(شور): باب الحوائج موسی بن جعفر / قربون اون ناله های آخر / غریب آقام، غریب آقام.

ای که عالم ریزه خوار سفره ات / جان فدای غربت و آن ناله ات / هفتمین خورشید ولا، یوسف زهرا / کشته زهر جفا، یوسف زهرا.

یک تابوت و چهار تا حمال / وای از این غربت و این حال / روی جسر بغداد، بدنی افتاده / پسر فاطمه است، که چنین جان داده.

کسی نبود گل بریزه رو بدنش / زنجیرها شده بودند کفنش / رضا جان کجایی پدرت رو کشتند / امید و پناه بشرت رو کشتند.

چشم به راهه، یه نفر بیاد در رو وا کنه / زندونی رو از قفس رها کنه / اما افسوس که در باز نشد / جز با مرگ، پرواز آغاز نشد.

موسی بن جعفر، اسیر زندانه / ذکر لب هاش، آیه های قرآنه / صورتش نیلی شده مثل مادر / ارث برده این نشون رو از کوثر.

زندانی بغداد شد، راحت زِ رنج و غم / موسی بن جعفر (2) / آمد به بالینش، عیسی مسیح دم / موسی بن جعفر (2).

بدنِ پاکِ او، مانده به رویِ پل / واویلا واویلا / به جایِ گل نیشِ، زنجیر و غل / واویلا واویلا.

نای نفس کشیدن، برای من نمانده / این زهر کینه آتش، بر جان من نشانده.

پایم توان ندارد، تا که ز جا خیزم / اشکم شبیه باران، بر گونه ها بریزم.

هر بار تازیانه، بر پیکرم نشسته / گفتم فدای زهرا، که پهلویش شکسته.

معصومه جان نبودی، تا که مرا ببینی / بر خاک تیره اکنون، کنار من نشینی.

این کند و این غل و زنجیر، قاتل جان من شد / تاریک خانهِ غم، تمامِ جهان من شد.