یکی از برجستهترین القاب امیرالمومنین، «ابوالیتامی» یا پدر یتیمان است. ایشان نه تنها به صورت نمادین، بلکه در عمل نیز سرپرست و حامی کودکان بیسرپرست بودند. تاریخ گواهی میدهد که حاکم جامعه اسلامی، شبانه و ناشناس انبان غذا بر دوش میکشید و با دست خود در دهان یتیمان غذا میگذاشت و با آنها بازی میکرد تا غم بیپدری را فراموش کنند. شهادت ایشان، ضربهای جبرانناپذیر بر پیکره اقشار آسیبپذیر جامعه بود.
شهادت امام علی (ع) هزینه پافشاری بر عدالت محض بود. او کشته شد، چون در محراب عبادتش نیز عدالت را رعایت میکرد. پیام تسلیت شهادت ایشان، باید یادآور این نکته باشد که راه علی (ع)، راه مبارزه با تبعیض و فساد است. سوگواری برای علی (ع) بدون تلاش برای اجرای عدالت، کامل نیست.
شب بیست و یکم ماه رمضان، شب وداع فرزندان با پدر است. وصیتنامه امام علی (ع) در این لحظات آخر، سرشار از درسهای اخلاقی، سفارش به تقوا، نظم در امور و حمایت از مظلومان است. بازخوانی این وصایا در پیامهای تسلیت، میتواند تلنگری برای بیداری وجدانها باشد.
تقارن شب قدر (شب بیست و یکم) با شهادت امام علی (ع) پیامی عمیق دارد؛ گویی خداوند میخواهد بگوید که سرنوشت و تقدیر انسانها با ولایت علی (ع) گره خورده است. توسل به امیرالمومنین در این شب، کلید قبولی توبه و تغییر سرنوشت است.
امام علی (ع) در میان مردم زمانه خود غریب بود. جهل، تعصب و دنیاطلبی مردم کوفه باعث شد که قدرِ والاترین انسان پس از پیامبر را ندانند. پیامهای تسلیت امروزی، نوعی ابراز پشیمانی و عذرخواهی تاریخی از جانب بشریت به پیشگاه آن حضرت است که «ما قدر تو را میدانیم، هرچند دیر».
