وقتی کسی را که دوست دارید در آغوش میگیرید غده هیپوفیز هورمونی به نام اکسیتوسین ترشح میکند. این هورمون که به هورمون عشق و دلبستگی معروف است باعث ایجاد حس اعتماد آرامش و پیوند عاطفی عمیق میشود. تحقیقات نشان میدهد که افزایش سطح اکسیتوسین مستقیماً با کاهش اضطراب و ترس در موقعیتهای اجتماعی مرتبط است.
مطالعات دانشگاهی نشان دادهاند که تماس فیزیکی محبتآمیز مثل گرفتن دست یا بغل کردن میتواند ضربان قلب و فشار خون را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. این کاهش فشار فیزیولوژیکی به معنای کاهش ریسک بیماریهای قلبی در درازمدت است. در واقع قلب شما در آغوش عزیزانتان آرامتر میتپد.
استرس مزمن یکی از دشمنان اصلی سیستم ایمنی بدن است. بغل کردن با کاهش هورمونهای استرس و ایجاد حس حمایت اجتماعی باعث میشود بدن منابع خود را به جای جنگ و گریز صرف ترمیم و تقویت سیستم ایمنی کند. افرادی که حمایت عاطفی و فیزیکی بیشتری دریافت میکنند کمتر دچار سرماخوردگی و بیماریهای ویروسی میشوند.
برای اینکه تغییرات شیمیایی و هورمونی مثبت در بدن اتفاق بیفتد یک آغوش گذرا کافی نیست. دانشمندان عصبشناس توصیه میکنند که بغل کردن حداقل ۲۰ ثانیه ادامه داشته باشد تا چرخه ترشح اکسیتوسین و کاهش کورتیزول کامل شود و دو طرف احساس آرامش عمیق کنند.
از لحظه تولد تماس پوست با پوست برای بقای نوزاد حیاتی است. این نیاز در بزرگسالی از بین نمیرود بلکه شکل آن تغییر میکند. در دنیای مدرن که ارتباطات مجازی شدهاند فقر لمسی (Skin Hunger) باعث افزایش افسردگی شده است. بغل کردن راهی ساده و رایگان برای بازگشت به طبیعت انسانی و تامین این نیاز روانی است.
