گزیده اشعار سعدی برای بیو تلگرام و اینستاگرام 1405

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز.

من آن نیم که حلال از حرام نشناسم...

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل.

بنی‌آدم اعضای یکدیگرند.

تن آدمی شریف است به جان آدمیت.

خداوند تدبیر و فرهنگ و هوش.

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی.

مرا معلم عشق تو شاعری آموخت.

چنانت دوست می‌دارم که گر قدرم بدانی...

سلسله موی دوست حلقه دام بلاست.

رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود / رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم / چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

همه قبیله من عالمان دین بودند / مرا معلم عشق تو شاعری آموخت

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی / عشق محمد بس است و آل محمد

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست / عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

عشق بازان را، چه کار با اختیار؟

مشک آن است که ببوید...

کم گوی و گزیده گوی چون دُر.

عالم بی‌عمل، زنبور بی‌عسل.

دوست آن باشد که گیرد دست دوست.

قیمت خود به ملاهی و مناهی مشکن.

هر که دلارام دید، از دلش آرام رفت.

صبر تلخ است و لکن بر شیرین دارد.

دل و جانم به تو مشغول...

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم.

Human beings are members of a whole. (بنی‌آدم اعضای یکدیگرند)

If you have no sympathy for human pain... (تو کز محنت دیگران بی غمی...)

Silence is golden when speaking is useless. (سکوت طلاست وقتی سخن بیهوده است - برداشت آزاد)

Love is the essence of life. (عشق جوهره زندگی است)

Saadi: The master of speech. (سعدی: استاد سخن)

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود.

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست؟

من مانده‌ام مهجور از او...

درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد.

شب عاشقان بیدل چه شبی دراز باشد.