در حوادثی مانند زلزله، طوفان یا سیل، اغلب اولین زیرساختهایی که آسیب میبینند، دکلهای تلفن همراه و کابلهای فیبر نوری اینترنت هستند. همچنین قطع برق سراسری باعث میشود تلویزیون و مودمها از کار بیفتند. در این شرایط، «رادیو» تنها قهرمان میدان است. فرستندههای رادیویی برد بلندی دارند و گیرندههای آن با چند باتری قلمی ساده تا ساعتها کار میکنند. این ویژگی حیاتی، رادیو را به ستون فقرات ارتباطات در بحران تبدیل کرده است.
بحرانها بستر مناسبی برای شیوع شایعات ترسناک در شبکههای اجتماعی هستند که میتوانند از خودِ حادثه مخربتر باشند. رادیو به عنوان «رسانه ملی» و منبع رسمی، با پخش اخبار دقیق، تایید شده و لحظهای، آب سردی بر آتش شایعات میریزد. اعتماد مردم به صداوسیما در این لحظات، مانع از هرجومرج و وحشت عمومی میشود.
رادیو فقط برای بعد از حادثه نیست. سیستمهای هشدار سریع (Early Warning Systems) در جهان اغلب بر بستر رادیو فعال میشوند. اعلام وقوع سیل، طوفان یا وضعیتهای جنگی از طریق رادیو، به مردم فرصت طلایی میدهد تا پناه بگیرند. همچنین برنامههای آموزشی رادیو، نکات ایمنی و کمکهای اولیه را به زبانی ساده به تمام اقشار جامعه آموزش میدهند.
در بحرانهای منطقهای، رادیوهای استانی و محلی نقشی کلیدی ایفا میکنند. آنها با شناخت دقیق از جغرافیا و فرهنگ منطقه، میتوانند راهنماییهای دقیقتری ارائه دهند، مثلاً کدام جاده باز است یا کدام مدرسه محل اسکان اضطراری شده است. زبان محلی گویندگان نیز باعث آرامش روانی بیشتر آسیبدیدگان میشود.
از منظر پدافند غیرعامل، حفظ پایداری سیستمهای اطلاعرسانی یک اصل است. رادیو به دلیل ساختار غیرمتمرکز گیرندهها و سادگی تکنولوژی، بالاترین سطح تابآوری را دارد. دشمنان در جنگهای ترکیبی سعی در قطع ارتباط مردم با حاکمیت دارند، اما امواج رادیو به سختی قابل مسدودسازی کامل هستند و صدای مقاومت را زنده نگه میدارند.
