سمنو در شعر فارسی جایگاه ویژهای دارد و اغلب نماد «شیرینیِ پس از سختی» است. از آنجا که پختن سمنو کاری دشوار و زمانبر است، شاعران آن را استعارهای از پختگی انسان و نتیجه شیرینِ صبر میدانند. اشعار عامیانه و ترانههای محلی (فولکلور) درباره سمنو، مثل «سمنو آی سمنو، مال پای هفتسین سمنو»، نشاندهنده پیوند عمیق این خوراکی با شادیهای مردمی است.
یکی از مضامین اصلی در شعرهای مربوط به سمنو، تاکید بر شیرینی ذاتی آن است که بدون افزودن شکر به دست میآید. این ویژگی در ادبیات عرفانی به «خلوص» و «اصالت» تعبیر میشود. تبریک سال نو با اشاره به شیرینی سمنو، در واقع دعایی برای داشتن کامی شیرین، اخلاقی ناب و زندگیای بدون نیاز به تظاهر (شکر مصنوعی) است.
صدای سمنو فروشهای دورهگرد که در کوچهها آواز سر میدادند، بخشی از حافظه شنیداری نوروز است. شاعران معاصر با استفاده از این نوستالژی، شعرهای زیبایی سرودهاند که حس و حال آمدن بهار و جنبوجوش شب عید را تداعی میکند. استفاده از این اشعار در کارتهای تبریک، حس صمیمیت و گرما را منتقل میکند.
در اشعار مذهبی، سمنو که از گندم (برکت خدا) تهیه میشود و نام حضرت زهرا (س) هنگام پخت آن برده میشود، غذایی مقدس تصویر شده است. شاعران این تقدس را دستمایه قرار داده و خوردن سمنو را مایه شفا و نورانیت دل در سال جدید میدانند.
