داستان‌های کوتاه از صبر علما در مصائب 1405

مرحوم سید علی قاضی در نجف با فقر شدید دست و پنجه نرم می‌کرد، اما هرگز لب به شکایت نگشود.

روزی که صاحبخانه اثاثیه‌اش را بیرون ریخت، با آرامش گفت: خدا خواسته تنوعی در زندگی ما بدهد.

در داغ فرزند جوانش، چنان صبری نشان داد که شاگردانش مبهوت شدند و او مشغول درس شد.

همسرش می‌گفت: در اوج نداری، وقتی وارد خانه می‌شد، لبخندش غم عالم را می‌برد.

ایشان فقر را لطف خاص خدا می‌دانست و می‌فرمود: خدا می‌خواهد مرا پاک کند.

در طول نوشتن تفسیر المیزان، بارها دچار مشکلات مالی و بیماری شد اما قلم را زمین نگذاشت.

وقتی فرزند خردسالش فوت کرد، لحظه‌ای گریست و سپس گفت: خدا امانتی داد و پس گرفت.

در برابر نقدهای تند و گاهی توهین‌آمیز مخالفان فلسفه، فقط سکوت می‌کرد و لبخند می‌زد.

صبر ایشان در برابر مستاجری و جابجایی‌های مکرر در قم، زبانزد بود.

می‌فرمود: صبر در بلا، نردبان ترقی مومن است.

در شهادت فرزند ارشدش حاج آقا مصطفی، تنها فرمود: مرگ مصطفی از الطاف خفیه الهی بود.

در روز فوت مادرش، درس خود را تعطیل نکرد و فقط با چهره‌ای محزون فاتحه خواند.

در تبعید ترکیه و نجف، با کمترین امکانات ساخت و هرگز گلایه از شرایط سخت نکرد.

وقتی خبر سقوط خرمشهر را شنید، آرامش خود را حفظ کرد و دستور مقاومت داد.

صبر انقلابی او، رژیم تا دندان مسلح پهلوی را به زانو درآورد.

ایشان در برابر بیماری‌های جسمی شدید در کهنسالی، شکایتی نمی‌کرد و مشغول ذکر بود.

وقتی از او درباره مشکلات می‌پرسیدند، می‌فرمود: به بالا نگاه کنید (خدا) حل می‌شود.

در برابر شهرت‌گریزی چنان صبور بود که سال‌ها کسی مقامات او را نمی‌شناخت.

صبر ایشان بر طاعت و عبادت، الگوی طلاب بود؛ ساعت‌ها سرپا ایستادن برای نماز.

می‌فرمود: ملائکه تعجب می‌کنند از کسی که خدا را دارد و اظهار عجز می‌کند.

در برابر هجمه‌های گروهک‌های انحرافی (فرقان و توده‌ای‌ها) با منطق و صبر پاسخ می‌داد.

وقتی کتاب‌هایش را نقد غیرمنصفانه می‌کردند، با سعه صدر دعوت به مناظره می‌کرد.

صبر او در مطالعه و تحقیق، باعث شد آثاری خلق کند که هنوز زنده است.

از توهین‌ها نمی‌هراسید و می‌گفت: من وظیفه دارم حقیقت دین را بگویم.

شهادتش پاداش یک عمر صبر در راه جهاد علمی بود.