در فرهنگ ورزشهای سنتی ایران مثل کشتی و زورخانه، زبانی خاص رواج دارد که آمیختهای از مرام، معرفت و صمیمیت است. واژههایی مثل «مشتی»، «ستون»، «سالار» و «خاکی» بار معنایی احترامآمیز دارند و نشاندهنده عمق رفاقت و فروتنی هستند. استفاده از این ادبیات در تبریک روز کشتی، نوعی ادای دین به این فرهنگ خیابانی اما بااخلاق است.
در اصطلاح عامیانه و لاتی، «گوششکسته» توهین نیست، بلکه مدال افتخار است. شکستگی گوش نشاندهنده سالها درگیری، فشار و تمرین سخت روی تشک است. وقتی به کسی میگویند «سلامتی گوششکستهها»، یعنی سلامتی کسانی که سختی کشیدند و مردانه جنگیدند.
باشگاه کشتی فراتر از محل تمرین، محل یادگیری درس زندگی است. در این محیط، رفاقتها بر پایه عرق ریختن مشترک و کمک به پیشرفت یکدیگر شکل میگیرد. تبریکهای «مشتی» و «لاتی» بازتابدهنده این فضای صمیمی و بدون ریا است که در آن همه با هم برادرند.
اگر بخواهیم معنی واقعی «مشتی بودن» را خلاصه کنیم، به نام تختی میرسیم. او با وجود شهرت جهانی، با مردم کوچه و بازار مینشست، ادبیاتش مردمی بود و هرگز خود را برتر ندید. تبریکهای این روز اغلب با یاد او و تقلید از منش او همراه است.
کلکلهای دوستانه در مورد وزن کم کردن، فن خوردن و باختن در تمرین، بخش جداییناپذیر از روابط کشتیگیران است. این شوخیها نشاندهنده صمیمیت بالا و تحمل جنبههای سخت این ورزش با خنده و روحیه بالاست.
