در فرهنگ اسلامی، صبری ارزشمند است که «جمیل» باشد؛ یعنی انسان در حین تحمل سختی، زبان به شکایت نگشاید و از خدا راضی باشد. حضرت زینب (س) تجسم عینی صبر جمیل است. ایشان در پاسخ به طعنه دشمن که گفت «دیدی خدا با برادرت چه کرد؟»، نفرمود «خدا ظلم کرد» یا «ما بدبخت شدیم»، بلکه فرمود «ما رأیت الا جمیلا» (جز زیبایی ندیدم). این نگاه، سخنرانی های مجالس را به سمت عرفان و توحید سوق می دهد.
صبر حضرت زینب (س) تنها جنبه شخصی نداشت. ایشان با صبر خود، انسجام جامعه شیعی (کاروان اسرا) را حفظ کردند. اگر ایشان بی تابی می کردند، شیرازه کاروان از هم می پاشید و دشمن به اهدافش می رسید. سخنرانان در مجالس باید تأکید کنند که صبر زینبی یعنی حفظ موضع حق و عدم تسلیم در برابر فشار روانی و رسانه ای دشمن.
معمولاً صبر با سکوت اشتباه گرفته می شود. اما زندگی حضرت زینب (س) نشان می دهد که صبر با فریاد و روشنگری منافاتی ندارد. ایشان در اوج صبر بر مصیبت، کوبنده ترین خطبه ها را ایراد کردند. در سخنرانی های ۱۵ رجب، باید این نکته تبیین شود که مؤمن صبور، در برابر انحرافات ساکت نمی نشیند بلکه با «جهاد تبیین» از حق دفاع می کند.
مجالس وفات حضرت زینب (س) بهترین فرصت برای ترسیم چهره واقعی زن در اسلام است. زنی که نه در حاشیه است و نه ابزار جنسی؛ بلکه انسانی متعالی است که می تواند در بحرانی ترین لحظات تاریخ، رهبری فکری و معنوی جامعه را بر عهده بگیرد. سخنران باید بر عفاف، حجاب و اقتدار حضرت زینب تأکید کند.
در بخش پایانی سخنرانی، وفات ایشان باید به عنوان پایان یک مأموریت الهی توصیف شود. زینب (س) امانتی را که در کربلا تحویل گرفت (پیام عاشورا و جان امام سجاد)، سالم به مقصد رساند و سپس با خیالی راحت به دیدار معبود شتافت. وفات ایشان، لحظه وصال عاشق و معشوق است.
