داستان‌هایی از سخاوت و بخشندگی امام حسن مجتبی 1404

مردی از اهل شام وارد مدینه شد و چون امام حسن (ع) را دید، شروع به دشنام دادن کرد. او تحت تأثیر تبلیغات معاویه کینه عمیقی داشت.

امام سکوت کردند تا عقده‌های مرد خالی شد. سپس با لبخندی مهربان فرمودند: ای پیرمرد، گمانم غریب هستی.

امام ادامه دادند: اگر گرسنه‌ای سیرت کنیم، اگر نیاز داری بی‌نیازت کنیم، اگر جایی نداری پناهت دهیم.

مرد شامی با شنیدن این سخنان و دیدن این حجم از بزرگواری، به گریه افتاد.

مرد گفت: تا این لحظه مبغوض‌ترین افراد نزد من تو و پدرت بودید، اما اکنون محبوب‌ترین هستید.

او اعتراف کرد که معاویه چهره‌ای دیگر از شما ساخته بود، اما حقیقت همان اخلاق پیامبر است که در تو دیدم.

امام او را به خانه بردند و تا زمانی که در مدینه بود، مهمان ویژه حضرت بود.

این داستان درس بزرگی است که با محبت می‌توان دشمن را به دوست تبدیل کرد.

صبر امام در برابر جهالت مردم، نشانه روح بزرگ و دریایی ایشان بود.

این ماجرا الگوی رفتار با مخالفان و جاهلان در جامعه اسلامی است.

در تاریخ ثبت شده است که امام حسن (ع) در طول عمر شریفشان، دو یا سه بار تمام اموال خود را با فقرا تقسیم کردند.

ایشان حتی کفش و نعلین خود را نیز دو قسمت می‌کردند و نیمی را به فقرا می‌بخشیدند.

این کار فقط انفاق مالی نبود، بلکه درس عدم دلبستگی به دنیا بود.

مردم مدینه می‌دانستند که اگر دری بسته باشد، در خانه حسن بن علی (ع) همیشه باز است.

تقسیم اموال به گونه‌ای بود که فقیر را کاملاً بی‌نیاز می‌کرد تا دوباره دست دراز نکند.

این سطح از بخشندگی در تاریخ بشریت کم‌نظیر است و لقب «کریم» واقعاً برازنده ایشان است.

هدف امام این بود که فاصله طبقاتی را کم کنند و عزت نفس فقرا را حفظ نمایند.

با اینکه خودشان می‌توانستند بهترین زندگی را داشته باشند، اما ساده‌زیستی را انتخاب می‌کردند.

بخشیدن نیمی از دارایی، به معنای شریک کردن خدا در تمام لحظات زندگی است.

این سیره عملی، بهترین تفسیر برای آیات انفاق در قرآن کریم است.

روزی امام در باغی مشغول غذا خوردن بودند که سگی گرسنه کنار ایشان آمد.

امام هر لقمه‌ای که خود می‌خوردند، یک لقمه هم جلوی سگ می‌انداختند.

غلامی پرسید: یا بن رسول الله، اجازه دهید این حیوان را دور کنم.

امام فرمودند: نه! من از خدایم خجالت می‌کشم که جانداری به من نگاه کند و من در حال خوردن باشم و او را محروم کنم.

ایشان حتی به حیوانات هم رحم داشتند و کرامتشان شامل همه مخلوقات می‌شد.

این داستان نشان‌دهنده لطافت روح امام و توجه ایشان به حقوق حیوانات است.

امام به غلام فرمودند که این باغ را از صاحبش بخرند.

سپس امام هم باغ را خریدند و هم غلام را آزاد کردند و باغ را به او بخشیدند.

این نتیجه یک عمل خیر و محبت به مخلوق خدا بود که برکتش به انسان بازگشت.

درس این داستان: مهربانی حد و مرز ندارد و حتی حیوانات هم از سفره کریم بهره‌مندند.

کنیزی شاخه گلی خوشبو به امام هدیه داد.

امام در پاسخ، او را در راه خدا آزاد کردند.

یاران با تعجب پرسیدند: در برابر یک شاخه گل، او را آزاد کردید؟

امام فرمودند: خداوند ما را چنین تربیت کرده که «و اذا حییتم بتحیة فحیوا باحسن منها».

ایشان افزودند: پاسخ بهتر به هدیه او، آزادی‌اش بود.

این داستان اوج قدرشناسی و بزرگواری امام را نشان می‌دهد.

امام به ارزش مادی هدیه نگاه نکردند، بلکه به نیت و محبت آن کنیز احترام گذاشتند.

رفتار امام با زیردستان همیشه سرشار از احترام و محبت بود.

این سیره، الگوی رفتار مدیران و کارفرمایان با کارکنان است.

آزادی انسان‌ها بزرگترین هدف اهل بیت بود، چه آزادی از بردگی و چه از بند جهل.