داستان و ماجرای اولین وحی در غار حرا 1404

خورشید در مکه غروب کرده بود و سکوت سنگینی بر کوه‌های اطراف سایه انداخته بود. محمد (ص)، امین مکه، طبق عادت همیشگی، از هیاهوی شهر فاصله گرفته و به آرامش کوه نور پناه برده بود.

قدم‌هایش آرام و استوار بود. صخره‌های تند و تیز کوه را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذاشت تا به غار حرا رسید. جایی که خلوتگاه او با خدای یگانه بود.

شب بیست و هفتم رجب بود. هوای غار آکنده از عطری عجیب و ناشناخته بود. محمد (ص) غرق در تفکر به آسمان پرستاره می‌نگریست و در عظمت خالق هستی اندیشه می‌کرد.

همه چیز آرام به نظر می‌رسید، اما قلب محمد (ص) گواهی می‌داد که امشب شبی متفاوت است. گویی کائنات در انتظار حادثه‌ای بزرگ نفس را در سینه حبس کرده بودند.

ناگهان، نوری خیره‌کننده فضای تاریک غار را روشن کرد. نوری که از جنس خورشید و ماه نبود. وجود مبارک پیامبر لرزید. فرشته‌ای عظیم‌الجثه در برابرش ظاهر شد.

این جبرئیل بود، روح الامین. با صدایی که صلابت آسمان را داشت، سکوت را شکست و گفت: بخوان! (اقرأ).

محمد (ص) که درس نخوانده بود، با صدایی لرزان اما صادقانه پاسخ داد: من خواندن نمی‌دانم (ما انا بقارئ).

فرشته وحی او را در آغوش گرفت و فشرد، چنان که گویی می‌خواست جانش را با نور علم آمیخته کند. دوباره گفت: بخوان! و باز همان پاسخ شنیده شد.

برای بار سوم، جبرئیل با قاطعیتی مهربانانه فرمود: بخوان به نام پروردگارت که آفرید... (اقرأ باسم ربک الذی خلق). و این بار، کلمات بر زبان محمد (ص) جاری شد.

آیات الهی همچون چشمه‌ای زلال از قلب پیامبر جوشید. او می‌خواند، در حالی که تمام وجودش سرشار از معرفت و نور شده بود. رسالت آغاز شده بود.

جبرئیل رفت و محمد (ص) تنها ماند، اما دیگر تنها نبود. او اکنون حامل بزرگترین پیام هستی بود. بار سنگین نبوت بر شانه‌هایش سنگینی می‌کرد.

با بدنی که از هیجان و عظمت وحی می‌لرزید، از کوه نور سرازیر شد. سنگ‌ها و درختان در مسیر به او سلام می‌کردند: السلام علیک یا رسول الله.

نفس‌زنان به خانه رسید. خدیجه (س)، همسر وفادارش، با دیدن چهره برافروخته و نورانی او، نگران و شگفت‌زده شد.

پیامبر فرمود: مرا بپوشان، مرا بپوشان (دثرونی). خدیجه با مهربانی او را پوشاند و بر بالینش نشست تا آرام گیرد.

پس از اندکی استراحت، محمد (ص) آنچه را دیده و شنیده بود برای خدیجه بازگو کرد. خدیجه با ایمانی راسخ گفت: خدا تو را تنها نخواهد گذاشت، زیرا تو مهربان و امانت‌داری.

خدیجه (س) اولین کسی بود که به او ایمان آورد و قلب پیامبر با حمایت این بانوی بزرگ آرام گرفت. خورشید اسلام طلوع کرده بود.

آن شب، زمین به آسمان فخر می‌فروخت. مردی در غار حرا نشسته بود که قرار بود تاریخ را تغییر دهد.

صدای بال فرشتگان در فضای مکه پیچیده بود. شیاطین نالان و فراری بودند. تخت‌های ستمگران لرزید. محمد (ص) مبعوث شد.

حرا، دیگر یک غار سنگی نبود، محراب عبادت تمام کائنات بود. وقتی خدا با حبیبش سخن می‌گفت.

لحظه‌ای که اقرأ نازل شد، جهل مرد و دانایی متولد شد. این داستان تولد دوباره انسان است.

پیامبر از کوه پایین آمد، اما نه به عنوان محمد بن عبدالله، بلکه به عنوان خاتم النبیین و رحمت للعالمین.

ترس و امید در دل پیامبر موج می‌زد. ترس از عظمت مسئولیت و امید به یاری خدا. و خدا او را یاری کرد.

اولین کلمات قرآن، رمز عبور از تاریکی به روشنایی بود. رمزی که در گوش جان پیامبر زمزمه شد.

خدیجه چه شبی داشت آن شب! منتظر بود و دعا می‌کرد، تا اینکه خورشیدش از در درآمد، نورانی‌تر از همیشه.

داستان مبعث، داستان عشق است. عشق خدا به بندگانش که راهنما فرستاد و عشق پیامبر به خدا که بار رسالت را پذیرفت.

و امروز، پس از قرن‌ها، هنوز پژواک صدای جبرئیل در کوه نور شنیده می‌شود: بخوان...