در فرهنگ ایرانی و اسلامی، عیادت از بیمار (البته با رعایت حال او و پروتکلهای بهداشتی) بسیار سفارش شده است. برای بیماران سرطانی، انزوا میتواند خطرناکتر از خود بیماری باشد. حمایت روانی، گوش دادن فعال به دغدغههای آنان بدون قضاوت یا نصیحتهای کلیشهای، و القای حس ارزشمندی، مهمترین کاری است که اطرافیان میتوانند انجام دهند.
هزینههای درمان سرطان بسیار سرسامآور است و بسیاری از خانوادهها را دچار بحران اقتصادی میکند. موسسات خیریه و سازمانهای مردمنهاد (NGO) نقش حیاتی در تامین دارو و خدمات درمانی دارند. روز جهانی مبارزه با سرطان فرصتی است تا با کمکهای نقدی و غیرنقدی به این موسسات، باری از دوش بیماران برداریم.
شعار جهانی مبارزه با سرطان همواره بر پیشگیری تاکید دارد. مصرف دخانیات، تغذیه ناسالم، کمتحرکی و آلودگی هوا از عوامل اصلی ابتلا هستند. ترویج فرهنگ غذای سالم، ورزش همگانی و دوری از استرس، نوعی حمایت بلندمدت از جامعه برای کاهش آمار ابتلا به این بیماری است.
بسیاری از افراد نمیدانند چگونه با یک بیمار سرطانی برخورد کنند. پرهیز از ترحم، رفتار عادی داشتن، صحبت نکردن مداوم درباره بیماری و امید دادن واقعی (نه واهی)، اصول مهم ارتباطی هستند. بیمار نیاز دارد بداند که هنوز همان فرد سابق است و بیماری هویت او را تعریف نمیکند.
حمایت واقعی یعنی تشویق عزیزانمان به انجام چکاپهای دورهای. تشخیص زودرس سرطان، شانس درمان را به شدت افزایش میدهد. باید فرهنگ ترس از آزمایش را با فرهنگ مسئولیتپذیری در برابر سلامتی جایگزین کنیم.
