دلنوشته برای امام سجاد (ع) و مزار خاکی بقیع 1405

آقای من، یا زین العابدین. شنیده ام که سی و پنج سال برای پدرت گریه کردی. هر جا آب دیدی گریه کردی، هر جا ذبح گوسفند دیدی ناله زدی. حالا سزاوار نیست که قبر تو اینگونه خشک و بی سایه باشد.

ای راوی کربلا، ای که صحیفه سجادیه ات مرهم رازهای مگوست. مزار خاکیت در بقیع، ادامه همان خیمه های سوخته است. تو در کربلا سوختی و حالا زیر آفتاب مدینه میسوزی.

امام سجاد (ع)، ای بیمار مصلحتی دشت نینوا. حکمت بیماری ات بقای امامت بود، اما حکمت غربت مزارت چیست؟ شاید میخواهی به ما بگویی دنیا جای راحت نیست.

وقتی به بقیع نگاه میکنم، دلم بیشتر از همه برای تو میسوزد. چون تو روضه خوان بقیه بودی، اما حالا خودت روضه خوانی نداری.

سنگ قبرت شکسته است، اما وقارت پابرجاست. از همین خاک گرم، بوی مناجات «ابوحمزه» می آید.

آقا جان، کبوترهای بقیع تنها زائران تو هستند. خوش به حال کبوترها که اجازه دارند روی سنگ مزارت بنشینند، ولی ما پشت دیوارها مانده ایم.

میگویند سایه بان قبرت، بال ملائکه است. اما دل شیعه آرام نمیگیرد. ما برایت سایه بانی از جنس طلا خواهیم ساخت.

ای وارث خون خدا، سلام بر تو روزی که با غل و زنجیر رفتی و سلام بر تو روزی که غریبانه دفن شدی.

بقیع، کتاب تاریخ رنج های توست. هر ذره خاکش، یک روضه است.

یا علی بن الحسین، دعایم کن. دعای تو که زینت عبادت کنندگانی، مستجاب است. بخواه که بیاییم و خاک پایت را توتیا کنیم.

مولای سجده کننده، سر بر خاک بقیع میگذارم (در خیال) و هم ناله با تو میگویم: الهی لبیک.

صحیفه ات را میخوانم و در هر فرازش، غربت تو را میبینم. چه کردی با کلمات که بوی خدا میدهند؟

دلم لک زده برای یک سجده طولانی در کنار مزارت. کی میشود این حسرت تمام شود؟

ای معلم دعا، به ما بیاموز چگونه برای رهایی بقیع دعا کنیم.

کاش من یک کبوتر بودم در آسمان بقیع.

خورشید، شرم کن! این که میتابی بر او، زینت آسمان هاست.

غریب گیر آوردنت... هم در شام، هم در مدینه.