یکی از رایجترین و خندهدارترین مباحث در فرهنگ خانوادههای ایرانی، مقایسه ارزش ریالی هدایای روز زن و روز مرد است. این تضاد بین طلای گرانقیمت (نماد روز زن) و جوراب ارزان (نماد روز مرد)، بستری بیپایان برای شوخی و طنز فراهم کرده است.
این شوخیها در واقع بازتابی از مدیریت اقتصادی خانواده هستند. مردان معمولاً درآمدشان را خرج رفاه همسر میکنند (طلا)، و زنان با مدیریت بودجه باقیمانده، سعی میکنند هدیهای نمادین (جوراب) تهیه کنند. خندیدن به این موضوع، فشار مالی را کم میکند.
مردان هم مثل زنان رویاپرداز هستند (پلی استیشن، ساعت)، اما واقعیت زندگی مشترک و اولویتهای مالی باعث میشود به هدایای کاربردی و ارزان راضی شوند. طنز توقع vs واقعیت، این فداکاری پنهان را با زبانی شیرین بیان میکند.
شوخی با تبعیض در نوع برگزاری جشنها (شام رستوران برای زن، فلافل برای مرد)، نقدی بامزه به توجه بیشتر جامعه به خوشحال کردن زنان است. این پیامها معمولاً با لحنی مظلومنمایانه از طرف مردان ارسال میشود.
تهدیدهای طنزآمیز برای خرید جوراب در روز زن، نوعی بازی کلامی است که هرگز عملی نمیشود، اما بیان آن باعث خنده و کلکلهای نمکین بین زوجین میگردد.
