روز نهم ربیعالاول، سالروز آغاز امامت حضرت مهدی (عج)، در فرهنگ شیعه به عنوان «عید بیعت» شناخته میشود. پس از شهادت امام حسن عسکری (ع) در هشتم ربیعالاول، بار امامت به دوش فرزند ایشان قرار گرفت. این روز، فرصتی است تا خانوادهها ضمن تبریک به یکدیگر، پیمان قلبی خود را با امام زنده خویش تجدید کنند و یادآوری نمایند که اگرچه امام غایب است، اما ولایت و سرپرستی ایشان بر زندگی ما جاری است.
پس از دو ماه عزاداری در محرم و صفر، نهم ربیعالاول نخستین روزی است که شیعیان لباس عزا را از تن درآورده و شادی میکنند. تبریک گفتن این روز به اعضای خانواده، به ویژه همسر و فرزندان، باعث میشود که ذائقه دینی خانواده با شادی و امید پیوند بخورد. روانشناسی تربیتی تاکید دارد که انتقال مفاهیم دینی (مانند مهدویت) در بستر شادی و جشن، ماندگاری بیشتری در ذهن کودکان دارد.
خانواده کوچکترین واحد جامعه منتظر است. وقتی پدر و مادر آغاز امامت حضرت را به هم و به فرزندان تبریک میگویند، در واقع فرهنگ انتظار را در خانه نهادینه میکنند. این تبریکها نباید تنها لقلقه زبان باشد، بلکه باید با یادآوری وظایف یک خانواده مهدوی (محبت، تربیت دینی، دوری از گناه) همراه شود. خانه منتظر، خانهای است که امام زمان (عج) به آن نظر لطف دارد.
تقارن این عید با پایان ایام حزن اهل بیت، نمادی زیباست. گویی با آغاز امامت مهدی (عج)، امید به رگهای مرده جهان تزریق میشود. پیامهای تبریک در این روز باید سرشار از امید به آینده، نوید عدالت و پایان سختیها باشد. یادآوری اینکه «منجی خواهد آمد» بهترین هدیه روحی به فرزندان در دنیای پرآشوب امروز است.
علاوه بر تبریک زبانی، کارهایی مانند پوشیدن لباس نو، خرید هدیه برای کودکان، اطعام، و صدقه دادن برای سلامتی امام زمان (عج) در این روز سفارش شده است. این اعمال ظاهری، نشاندهنده تعظیم شعائر و اهمیت دادن به جایگاه ولایت در زندگی روزمره است.
