متن غمگین و سوزناک درباره آتش سوزی جنگل 1405

جنگل میسوزد و صدای ناله درختان در میان شعله ها، غم انگیزترین سمفونی مرگ است. تسلیت به زمینی که ریه هایش سیاه شد.

وقتی درختی میسوزد، انگار تکه ای از جان زمین کنده میشود. خاکستری که بر جا میماند، داغ ننگی بر پیشانی بی مبالاتی ماست.

دردناک است تماشای رقص آتش بر پیکر سبز بلوط هایی که قرن ها ایستاده بودند و اکنون در لحظه ای دود میشوند.

حیوانات بی پناه، آشیانه های سوخته و درختان جزغاله شده؛ این است تصویر دردناکی که دل هر انسانی را به درد می آورد.

جنگل که میسوزد، تنها چوب نیست که خاکستر میشود، امید و زندگی است که در میان شعله ها جان میدهد.

سبزی جنگل به سیاهی زغال بدل شد، و ما تنها نظاره گرانی بودیم که دیر رسیدیم. وای بر ما و غفلت ما.

بوی دود و خاکستر، عطر بهار را بلعید. چه بهاری، وقتی که شکوفه ها در آتش جهل و سهل انگاری سوختند؟

آنجا که روزی سایه سار امن پرندگان بود، اکنون گورستانی از تنه های سیاه و خاموش است. سکوتی مرگبار حاکم شده است.

هر درخت سوخته، ستونی شکسته از معبد طبیعت است. ما با دستان خود، سقف خانه مشترکمان را به آتش کشیدیم.

اشک های ما آتش را خاموش نمیکند، اما شاید دلهای سنگی را برای حفاظت از باقیمانده جنگل ها نرم کند.

این آتش که امروز جنگل را میسوزاند، فردا دامن زندگی ما را خواهد گرفت. طبیعت انتقام سکوت ما را خواهد گرفت.

بیایید قبل از اینکه ایرانمان به کویری خشک تبدیل شود، کبریت های بی مسئولیتی را خاموش کنیم.

یک لحظه غفلت، یک عمر حسرت. آیا میدانید احیای هر هکتار جنگل سوخته چند قرن زمان میبرد؟

جنگل میراث پدران ما نیست، امانت فرزندان ماست. چگونه پاسخگوی این خیانت در امانت خواهیم بود؟

صدای سوختن بال پرندگان در آتش جنگل، باید زنگ بیداری وجدان های خفته باشد. بیدار شویم.

اگر درختان زبان داشتند، فریادشان از سوزش آتش، گوش فلک را کر میکرد. ما قاتلان خاموش این موجودات زنده ایم.

تنه های سیاه شده، دستان سوخته ای هستند که رو به آسمان از ظلم انسان شکایت میکنند.

درد را از هر طرف بخوانی درد است، اما درد سوختن زنده زنده درختان، دردی است که درمانی ندارد جز پیشگیری.

قلبم فشرده میشود وقتی میبینم چگونه زیبایی های آفرینش در چشم بر هم زدنی به تلی از خاکستر بدل میشوند.

درختان ایستاده میمیرند، و در آتش ایستاده سوختند تا شاید ما انسان ها معنای ایستادگی و مظلومیت را بفهمیم.

کاش میدانستیم که با هر درخت، تکه ای از بهشت را میسوزانیم. افسوس که قدر نعمت را زمانی میدانیم که از دست رفته است.

حسرت دیدن دوباره آن جنگل انبوه، حالا تنها رویایی در قاب عکس های قدیمی است. چه زود دیر شد.

ای کاش باران رحمت ببارد و مرهمی باشد بر زخم های سوخته جنگل، که دست بشر تنها نمک بر این زخم پاشید.

دلم برای آن سایه های خنک، آن هوای پاک و آن آواز پرندگان تنگ شده است. همه را آتش با خود برد.

غم از دست دادن جنگل، غمی ملی است. همه ما در این سوگواری شریکیم و باید برای جبرانش بپا خیزیم.