در فرهنگ غنی ایرانی، مربیان ورزشهای کشتی و رزمی تنها آموزشدهنده فنون جسمانی نیستند، بلکه به عنوان مرشد و راهنمای اخلاقی شناخته میشوند. جایگاه مربی با مفاهیمی همچون پهلوانی، فتوت و جوانمردی گره خورده است و احترام به استاد از واجبات اخلاق ورزشی محسوب میشود.
پشت هر مدال جهانی و المپیک، سالها تلاش شبانهروزی و برنامهریزی دقیق یک مربی نهفته است. مربیان کشتی و رزمی با شناسایی استعدادها و پرورش آنها، سرمایههای ملی کشور را برای اهتزاز پرچم مقدس ایران در میادین بینالمللی آماده میکنند.
روز مربی فرصتی ارزشمند برای بازنگری در سختیها و فداکاریهای این قشر زحمتکش است. مربیان اغلب بدون چشمداشت مالی آنچنانی، تمام وقت و انرژی خود را صرف شاگردانشان میکنند و تجلیل از آنها کمترین وظیفه جامعه ورزشکاران و ورزشدوستان است.
در ورزشهای رزمی و کشتی، رابطه استاد و شاگرد فراتر از یک رابطه آموزشی ساده است. این رابطه مبتنی بر اعتماد، اطاعت و احترام متقابل است که باعث میشود مربی به عنوان یک الگوی زندگی در ذهن ورزشکار نقش ببندد و مسیر آینده او را ترسیم کند.
یک مربی برتر در کشتی و هنرهای رزمی باید علاوه بر دانش فنی بهروز، دارای هوش هیجانی بالا، قدرت رهبری و توانایی انگیزه بخشی باشد. آنها باید بتوانند در لحظات بحرانی مسابقه، روحیه ورزشکار را مدیریت کرده و او را به سمت پیروزی هدایت کنند.
