پس از شهادت دکتر مصطفی چمران در ۳۱ خرداد ۱۳۶۰، شورای عالی انقلاب فرهنگی این روز را به پاس رشادتهای این استاد دانشمند و مجاهد، به عنوان «روز بسیج اساتید» نامگذاری کرد. هدف از این روز، معرفی الگویی است که در آن علم و تخصص با تعهد، اخلاق و روحیه جهادی در هم آمیخته است.
استاد بسیجی کسی است که علم را سکولار نمیبیند، بلکه آن را ابزاری برای حل مشکلات جامعه و پیشرفت کشور میداند. رسالت او تربیت دانشجویانی امیدوار، ماهر و معتقد به مبانی انقلاب است. او در کلاس درس، علاوه بر تدریس تخصصی، به شبهات فکری و فرهنگی دانشجویان نیز پاسخ میدهد.
در شرایطی که دشمن با جنگ نرم و تحریف واقعیتها سعی در ناامید کردن نسل جوان دارد، اساتید بسیجی وظیفه «جهاد تبیین» را بر عهده دارند. آنها باید با منطق و استدلال، دستاوردهای کشور را بازگو کرده و گرههای ذهنی دانشجویان را باز کنند.
بسیج اساتید نباید تنها یک تشکل سیاسی باشد، بلکه باید به عنوان یک «اندیشکده علمی»، پژوهشهای خود را به سمت حل معضلات صنعتی، اقتصادی و اجتماعی کشور سوق دهد. ارتباط صنعت و دانشگاه، یکی از میدانهای اصلی فعالیت استاد بسیجی است.
دکتر چمران نشان داد که میتوان در بالاترین سطوح علمی جهان (ناسا و برکلی) بود و در عین حال خاکیترین و متواضعترین بنده خدا بود. او ثابت کرد که علم و دین تضادی ندارند، بلکه مکمل یکدیگرند.
