مصاحبه با خادمان عراقی موکب‌ها و مهمان‌نوازی‌شان 1405

ابو علی، خادم عراقی: «تمام سال کار می‌کنم و پس‌انداز می‌کنم تا در این ده روز خرج زائران حسین (ع) کنم. این پول برکت زندگی من است.»

ام‌عباس در حال پخت نان: «خستگی؟ وقتی زائر غذا می‌خورد و می‌گوید یاحسین، تمام خستگی از تنم می‌رود. من کنیز زوار هستم.»

نوجوان عراقی با سینی خرما: «التماس می‌کنم یکی بردارید. اگر نخورید دلم می‌شکند. این‌ها نذر سلامتی امام زمان (عج) است.»

پیرمردی که پاهای زائران را ماساژ می‌دهد: «خاک پای زائر حسین، توتیای چشم من است. این پاها به سمت بهشت می‌روند.»

خادم موکب بصره: «ما خانه و زندگی‌مان را خالی می‌کنیم و در اختیار زائران ایرانی می‌گذاریم. اینجا خانه خودتان است.»

خبرنگار: چرا اینقدر اصرار دارید زائر به موکب شما بیاید؟ پاسخ: «خدمت به زائر، خدمت به خود امام حسین (ع) است. ما می‌خواهیم ناممان در لیست نوکران ثبت شود.»

سوال: هزینه این پذیرایی‌ها از کجا می‌آید؟ پاسخ: «از جیب خودمان. هیچ کمکی از دولت نمی‌گیریم. این پولِ عشق است.»

خادم جوان: «پدرم وصیت کرد که پرچم خدمت به زوار زمین نماند. من و برادرانم راه او را ادامه می‌دهیم.»

زن عراقی: «وقتی زائر ایرانی می‌آید، بوی امام رضا (ع) را می‌دهد. ما عاشق ایرانی‌ها هستیم چون محب اهل‌بیت‌اند.»

شیخ قبیله: «در اربعین دیگر فقیر و غنی نداریم. همه یکسانند بر سر سفره کرامت اباعبدالله.»

فروش فرش خانه برای خرید گوشت نذری، داستانی واقعی از عشق جنون‌آمیز عراقی‌ها به سالار شهیدان است.

آن‌ها نه تنها غذا می‌دهند، بلکه لباس زائران را می‌شویند، کفش‌هایشان را واکس می‌زنند و جای خوابشان را تمیز می‌کنند.

ایثار یعنی اینکه خودشان روی خاک می‌خوابند تا زائر روی تشک بخوابد.

بچه‌های کوچک عراقی که قوطی‌های آب را با دست‌های کوچکشان تعارف می‌کنند، درس ایثار می‌دهند.

هیچ منتی نیست؛ آن‌ها التماس می‌کنند که خدمتشان را بپذیرید. این اوج کرامت انسانی است.

شعار «الحسین یجمعنا» در عمل دیده می‌شود؛ اینجا ایرانی و عراقی یک روح در دو بدن هستند.

خادمان عراقی با زبان دست و پا شکسته فارسی می‌گویند: «خوش آمدید زوار، بفرمایید چای ایرانی، شربت خنک».

اشک‌های مشترک در روضه‌ها، مرزهای جغرافیایی را پاک می‌کند. ما ملت امام حسینیم.

میزبان عراقی عکس رهبران مقاومت و شهدا را در موکب زده تا بگوید راه ما یکی است.

برادری و اخوت اسلامی در اربعین به اوج می‌رسد؛ جایی که نژاد و ملیت رنگ می‌بازد.

زائران ایرانی باید قدردان این نعمت باشند. یک لبخند و یک «شکراً جزیلاً» خستگی را از تن میزبان در می‌کند.

هدیه دادن به کودکان عراقی، رسم زیبایی است که محبت‌ها را زیاد می‌کند.

بوسیدن پیشانی میزبان و دعا برای برکت مالش، کمترین کاری است که می‌توانیم بکنیم.

احترام به آداب و رسوم میزبان، شرط ادب و تشکر عملی است.

خدا به مال و جان این مردم برکت دهد که اینگونه آبروداری می‌کنند.