در سالهای اخیر که فروش نفت خام ایران با تحریمهای ظالمانه مواجه شد، صنعت پتروشیمی به عنوان سوپاپ اطمینان اقتصاد عمل کرد. تنوع محصولات و بازارهای هدف گسترده، امکان تحریم این صنعت را دشوار کرده است. ارز حاصل از صادرات پتروشیمی، بخش بزرگی از نیازهای وارداتی کشور (مانند کالاهای اساسی و دارو) را تامین کرده است.
خامفروشی یعنی فروش منابع طبیعی بدون هیچ تغییری. اما در پتروشیمی، نفت و گاز (خوراک) طی فرآیندهای پیچیده به مواد باارزش (محصول) تبدیل میشوند. این فرآیند «ارزش افزوده» ایجاد میکند؛ یعنی قیمت محصول نهایی بسیار بیشتر از ماده اولیه است و سود آن به جیب ملت ایران میرود نه خریداران خارجی.
صنعت پتروشیمی دارای زنجیره ارزش طولانی است؛ از محصولات پایه (مثل اتیلن) تا محصولات نهایی (مثل ظروف پلاستیکی، الیاف لباس، قطعات خودرو). هر مرحله از این زنجیره، هزاران شغل پایدار برای مهندسان، تکنسینها و کارگران ایجاد میکند که در اقتصاد نفتی وجود ندارد.
ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی و دسترسی به آبهای آزاد، پتانسیل بالایی برای صادرات به چین، هند، ترکیه و کشورهای همسایه دارد. کیفیت بالای محصولات پتروشیمی ایران باعث شده تا حتی در بازارهای رقابتی جهان نیز مشتریان ثابت داشته باشد.
نگاه نوین به پتروشیمی، حرکت به سمت محصولات سبز و سازگار با محیط زیست است. توسعه پارکهای پتروشیمی و صنایع پاییندستی، علاوه بر سود اقتصادی، باعث توزیع ثروت در مناطق مختلف کشور و کاهش فقر در استانهای مرزی و جنوبی میشود.
