در خانوادههای مذهبی، کسی که به زیارت کربلا، بهویژه در اربعین میرود، جایگاه ویژهای پیدا میکند. بازگشت برادر یا خواهر از این سفر، شور و شعف خاصی به خانه میبخشد. اعضای خانواده با دیدن او، گویی خود امام حسین (ع) را تکریم میکنند. این احترام و محبت، باعث تحکیم پیوندهای خانوادگی حول محور محبت اهل بیت میشود و فضای خانه را معنوی میسازد.
رابطه خواهر و برادری، رابطهای سرشار از عاطفه و حمایت است. پیامهای تبریک زیارت قبول بین خواهران و برادران، معمولاً رنگ و بویی صمیمیتر و گرمتر دارد. خواهران با الگوگیری از حضرت زینب (س) و برادران با یاد حضرت عباس (ع)، بازگشت یکدیگر را گرامی میدارند. این پیامها اغلب با شوخیهای خانوادگی و ابراز دلتنگی آمیخته است.
وقتی برادر یا خواهری جوان به زیارت میرود و بازمیگردد، الگویی برای سایر اعضا (مخصوصاً کوچکترها) میشود. تشویق و تبریک بقیه اعضای خانواده، این رفتار مذهبی را تقویت میکند. عباراتی مانند «افتخار مایی» یا «کربلایی شدنت مبارک»، اعتماد به نفس دینی جوان را بالا میبرد و او را به حفظ هویت مذهبیاش ترغیب میکند.
معمولاً زائران برای اعضای درجه یک خانواده (برادر و خواهر) سوغاتیهای ویژهتری میآورند. اما فراتر از مادیات، تبرک کردن فضای خانه با پرچم، خاک تربت یا آب فرات که زائر آورده، آیینی زیباست. خانوادهها در پیامهایشان به این «برکت» که زائر با خود آورده اشاره میکنند و آن را قدر میدانند.
بازگشت زائر فرصتی است تا خانواده دور هم جمع شوند و عهد ببندند که سال بعد همگی با هم مشرف شوند. این آرزوی مشترک («انشاءالله سال بعد دستهجمعی») در اکثر پیامهای تبریک دیده میشود و امید و پویایی را در خانواده زنده نگه میدارد.
