زیارت امین الله، یادگار لحظاتی است که امام سجاد (ع) به زیارت قبر مخفی جدشان امیرالمومنین (ع) رفتند. در آن لحظات پر از حزن و غربت، امام زین العابدین با کلماتی که بوی وحی می داد، جد بزرگوارشان را خطاب قرار دادند. این زیارتنامه، منشور ولایت و بندگی است. وقتی در شب بیست و یکم این زیارت را می خوانیم، در واقع با زبان امام سجاد (ع) به تسلیت گویی و زیارت مولا می رویم و این ادب زیارت را به کمال می رساند.
آغاز زیارت با لقب (امین الله) بسیار پرمعناست. علی (ع) امین خداست؛ یعنی کسی که دین، قرآن و رسالت نزد او امانت بود و او به بهترین وجه از این امانت پاسداری کرد. در شب شهادتش، ما گواهی می دهیم که او در ادای این امانت کوتاهی نکرد و جانش را فدای حفظ آن نمود. این سلام، اقرار به حقانیت مسیر علی (ع) در برابر تحریف کنندگان تاریخ است.
زیارت امین الله دو بخش دارد: بخش اول سلام و شهادت به مقام امام، و بخش دوم دعا برای کمالات نفسانی زائر. عباراتی مثل (مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِک) و (رَاضِیَةً بِقَضَائِک) دقیقا حالاتی است که انسان در شب قدر به آن نیاز دارد: آرامش در برابر تقدیر الهی. ما در این شب از خدا می خواهیم که به برکت امیرالمومنین، به ما (نفس مطمئنه) عطا کند تا در برابر طوفان های زندگی نلرزیم.
گرچه این زیارت خطاب به امیرالمومنین (ع) صادر شده، اما به دلیل مضامین بلند و جهان شمولش، (زیارت جامعه) محسوب می شود و می توان آن را برای همه ائمه خواند. با این حال، خواندن آن در شب بیست و یکم رمضان، لطف دیگری دارد. این زیارت، مرامنامه شیعه است؛ ترکیبی از عقیده (ولایت) و اخلاق (رضایت و تسلیم).
علامه مجلسی و محدث قمی، زیارت امین الله را از معتبرترین زیارت ها دانسته اند. آیت الله بهجت (ره) بر مداومت خواندن این زیارت تاکید داشتند. در شب بیست و یکم که شب سرنوشت است، تمسک به این متن نورانی که تضمین شده توسط معصوم است، بهترین راه برای جلب نظر لطف الهی و شفاعت امیرالمومنین (ع) می باشد.
