دلنوشته ذوالجناح و بازگشت اسب بی سوار به خیمه 1405

صدای سم اسب می آید اما این صدا فرق دارد ضرباهنگش بوی یتیمی میدهد ذوالجناح آمد ولی ای کاش نمی آمد یال و کوپالش غرق خون است

اهل حرم بیرون دویدند ذوالجناح تو چرا تنها برگشتی؟ سوارت کو؟ چرا زین ات واژگون است؟ چرا چشمانت پر از اشک است؟

وای از آن لحظه که اسب بی صاحب شیهه کشید و سرش را به زمین کوبید دختر سه ساله پرسید اسب بابا پدرم کجاست؟ چرا بدنت تیرباران شده؟

ذوالجناح ای یادگار رسول خدا تو بگو در گودال چه دیدی؟ چرا کاکلت خونین است؟ خبر شهادت آورده ای یا خبر اسیری؟

حیوان زبان بسته هم طاقت داغ حسین را نداشت میگویند آنقدر سرش را به زمین زد تا جان داد وفای تو از کوفیان بیشتر بود ای اسب

من ذوالجناحم مرکب عشق سوارم را در میان گرگ ها تنها گذاشتم شرمنده ام زینب جان مرا ببخش که حسین را نیاوردم

ای خیمه ها شیون کنید که دیگر تکیه گاه ندارید من با زین واژگون آمدم تا بگویم کار تمام شد خورشید غروب کرد

سکینه جان جلو نیا یال من بوی خون پدرت را میدهد نمیخواهم لباس هایت خونی شود برو معجرت را محکم کن

من دیدم که چگونه محاصره اش کردند دیدم که با لب تشنه افتاد فریاد زدم شیهه کشیدم و با سم هایم دفاع کردم اما تنهاییم

مرا نزنید من خودم عزادارم بدنم پر از تیر است اما دردم تیر نیست دردم دیدن گلویی است که بریده شد

تصویر اسبی سفید که یالش به خون سرخ خضاب شده تلخ ترین قاب عاشوراست قابی که کمر زینب را شکست

لجام رها شده زین کج شده و بدنی که میلرزد ذوالجناح با زبان بی زبانی روضه گودال را برای اهل حرم خواند

گرد و غبار دشت فرو نشست و ذوالجناح پدیدار شد تنها و خسته با نگاهی که هزاران حرف نگفته داشت

کودکان دور اسب حلقه زدند یکی نوازشش میکرد یکی سراغ بابا را میگرفت و یکی فقط گریه میکرد

ذوالجناح ایستاد مقابل خیمه گاه و دیگر نای رفتن نداشت او پیام آور بزرگترین غم عالم بود

بازگشت ذوالجناح نقطه پایان انتظار و نقطه آغاز اسارت بود اسبی که با سوار رفت و بی سوار برگشت تا تاریخ را سیاه پوش کند

یال خونین ذوالجناح پرچم سرخ عاشوراست که تا ابد در اهتزاز است این حیوان نجیب بار سنگین امانت را نتوانست برگرداند

در چشمان ذوالجناح وحشتی موج میزد نه از جنگ بلکه از جنایتی که بشر مرتکب شد او شاهد قتل الله بود

ای باد صبا به مدینه خبر ببر که حسین کشته شد و ذوالجناح بی صاحب ماند عالم یتیم شد

خیمه ها با دیدن ذوالجناح قیامت شد فریاد وا محمدا و وا علیا به آسمان رفت این اسب قاصد تلخ ترین خبر جهان بود

ذوالجناح آمد ولی بی سوار آمد

امان از لحظه دیدن زین واژگون

اسب بابا آمد اما بابا نیامد

یال خونین ذوالجناح روضه مجسم است

ذوالجناح شرمنده اهل حرم شد