برای مردم مشهد، روزهای پایانی ماه صفر و سالروز شهادت امام رضا (ع)، فصل عاشقی و خدمت است. مشهدیها معتقدند زائران پیاده، مهمانان ویژه امام رئوف هستند و خدمت به آنها، خدمت مستقیم به امام است. فرهنگ «میزبانی کریمانه» در این ایام به اوج خود میرسد؛ درب خانهها باز میشود، مساجد و حسینیهها تجهیز میشوند و هر کس با هر بضاعتی که دارد، سعی میکند سهمی در پذیرایی از زائران داشته باشد.
نذری مخصوص مشهدیها در ایام عزاداری، «شله» است؛ غذایی لذیذ، مقوی و پرزحمت که پخت آن آداب خاصی دارد. دیگهای شله که با همت جوانان و ذکر صلوات هم زده میشود، نمادی از کار گروهی و عشق به اهل بیت است. در روزهای آخر صفر، عطر شله مشهدی از بسیاری از موکبها و خانهها به مشام میرسد و زائران پیاده با این غذای سنتی پذیرایی میشوند.
یکی از زیباترین جلوههای مهماننوازی در مشهد، پویشهای مردمی مانند «خانه من، موکب امام رضا» است. در این طرح، شهروندان مشهدی منازل خود را به صورت رایگان در اختیار زائران پیاده قرار میدهند. سامانه تلفنی ۱۳۷ و تشکلهای مردمی مانند «جامعة الحسین»، پل ارتباطی بین زائران نیازمند اسکان و مجاوران مشتاق خدمت هستند.
در جادههای نیشابور (ملکآباد)، قوچان و سرخس که به مشهد منتهی میشوند، موکبهای عظیمی برپا میشود. در این ایستگاهها خدمات متنوعی از قبیل ماساژ پا، خدمات پرستاری و درمانی، تعمیر کفش و لباس، و پذیرایی دائم ارائه میشود. جوانان مشهدی شبانهروز در این موکبها بیدارند تا گرد خستگی را از تن زائران بزدایند.
آنچه میزبانی مشهدیها را متمایز میکند، اصرار و التماس آنها برای خدمت است. دیدن صحنههایی که مردم جلوی پای زائران را میگیرند و با خواهش آنها را به خانه خود دعوت میکنند، یا واکس زدن کفش زائران توسط افراد تحصیلکرده و متمول، نشاندهنده اوج خلوص و شکستن منیتها در برابر عظمت امام هشتم است.
