شهید محمدعلی رجایی، دومین رئیسجمهور ایران، نماد سادهزیستی و مردمی بودن بود. او که طعم فقر را چشیده بود، تمام دوران مسئولیتش را وقف خدمت به محرومان کرد. جمله معروف او «من مقلد امامم» نشان از ولایتمداری محض او داشت. شهادت او در آتش کین منافقین، چهره واقعی تروریسم را به جهانیان نشان داد.
شهید دکتر محمدجواد باهنر، نخستوزیر دانشمند و متفکر اسلامی، یار دیرین شهید بهشتی و از تدوینکنندگان کتب درسی بود. او با اخلاقی آرام و متین، نقشی کلیدی در تثبیت ساختارهای فرهنگی و آموزشی انقلاب داشت. همراهی او با شهید رجایی تا لحظه شهادت، نمادی از وحدت و همدلی در مسیر انقلاب است.
در ساعت ۳ عصر روز ۸ شهریور ۱۳۶۰، انفجار بمب در دفتر نخستوزیری توسط مسعود کشمیری، نفوذی سازمان مجاهدین خلق (منافقین)، منجر به شهادت رئیسجمهور و نخستوزیر شد. این واقعه تنها دو ماه پس از فاجعه هفتم تیر رخ داد و هدف آن براندازی نظام نوپای جمهوری اسلامی بود، اما با هوشیاری امام و حضور مردم، انقلاب مستحکمتر شد.
ویژگی بارز این دو شهید، ذوب شدن در آرمانهای اسلام و انقلاب بود. آنها نشان دادند که قدرت ابزاری برای خدمت است، نه هدف. این سبک مدیریت که به «مدیریت مکتبی» معروف شد، همواره به عنوان شاخص و تراز برای سنجش عملکرد دولتهای پس از انقلاب مورد استفاده قرار میگیرد.
شهادت رجایی و باهنر پیامی روشن دارد: هزینه استقلال و آزادی، ایستادگی در برابر زیادهخواهی استکبار و ایادی داخلی آن است. نسل جوان با شناخت این شهدا درمییابد که امنیت و آرامش امروز، حاصل خون دلها و جانفشانیهای مردان بزرگی است که هرگز بر سر اصول معامله نکردند.
