در میان شب های نوزدهم، بیست و یکم و بیست و سوم، روایات اهل بیت (ع) تاکید ویژه ای بر شب بیست و سوم دارند. امام صادق (ع) فرمودند: «تقدیر در شب نوزدهم، تحکیم در شب بیست و یکم و امضا در شب بیست و سوم صورت می گیرد.» به همین دلیل، به این شب «لیله الجهنی» نیز گفته می شود که اشاره به حدیثی دارد که پیامبر (ص) به صورت سرّی این شب را به عنوان شب قدر تعیین فرمودند.
یکی از اعمال اختصاصی شب بیست و سوم، قرائت سوره های عنکبوت و روم است. امام صادق (ع) سوگند یاد کردند که هر کس این دو سوره را در این شب بخواند، اهل بهشت است. این دو سوره حاوی نکات عمیقی درباره آزمایش های الهی، توحید و وعده های نصرت خداوند هستند که تناسب عجیبی با مقدرات انسان دارند.
با توجه به اینکه شب قدر، شب امام زمان (عج) است و ملائکه بر ایشان نازل می شوند، سفارش شده است که در این شب، بیش از هر زمان دیگری برای سلامتی و ظهور ایشان دعا شود. خواندن مکرر دعای «اللهم کن لولیک» در تمام حالات این شب، نشانه پیوند شیعه با امام زنده خویش است.
بر خلاف سایر شب ها، برای شب بیست و سوم دو غسل وارد شده است. یکی در اول شب (مقارن مغرب) برای ورود با طهارت به شب قدر، و دیگری در آخر شب (نزدیک اذان صبح) که نشان دهنده اهمیت پاکیزگی جسم و روح در لحظات پایانی تعیین سرنوشت است.
پیامبر اکرم (ص) در شب بیست و سوم ماه رمضان، حتی اهل و عیال خود را بیدار نگه می داشتند و به صورت کسانی که خوابشان می گرفت آب می پاشیدند. این سیره نشان می دهد که غفلت و خواب در این شب، حسرت بزرگی به همراه دارد. احیا به معنای زنده کردن دل با یاد خداست و نباید صرفاً به بیداری ظاهری چشم محدود شود.
