تحلیل صلح امام حسن و نرمش قهرمانانه 1405

صلح امام حسن (ع)، قیامِ نشسته بود برای حفظ اسلام. نرمش قهرمانانه یعنی گاهی سپر انداختن برای حفظ جانی که باید در کربلا فدا شود.

نرمش قهرمانانه، عقب‌نشینی نیست؛ بلکه مانوری هنرمندانه برای رسیدن به اهداف عالی‌تر است. درود بر سیاستمدار معصوم، امام حسن مجتبی (ع).

امام حسن (ع) با صلح خود، نفاق معاویه را آشکار کرد. این همان نرمش قهرمانانه است که دشمن را در زمین خودش شکست می‌دهد.

تاریخ گواهی می‌دهد که صلح حسنی، مقدمه قیام حسینی بود. نرمش قهرمانانه یعنی بصیرت در تشخیص مصلحت زمان.

شجاعتِ صلح کردن گاهی از شجاعتِ جنگیدن بیشتر است. امام حسن (ع) آبروی خود را با خدا معامله کرد تا دین خدا بماند.

در منطق نرمش قهرمانانه، هدف وسیله را توجیه نمی‌کند، اما تغییر تاکتیک برای حفظ استراتژی واجب است. درس بزرگ 25 ربیع این است.

صلح تحمیلی نبود، انتخابی هوشمندانه بود در برابر مردمی که خسته بودند. امام حسن (ع) قهرمان صبر و سیاست است.

نرمش قهرمانانه یعنی کشتی‌گیری که به موقع خم می‌شود تا فن را اجرا کند، نه اینکه تسلیم شود. سیاست حسنی اینگونه بود.

معاویه می‌خواست اسلام را ریشه‌کن کند، اما صلح امام حسن (ع) به او اجازه نداد. این یعنی پیروزی در عین مظلومیت.

تحلیل صلح امام حسن (ع) به ما می‌آموزد که رهبر جامعه اسلامی، مصلحت امت را بر احساسات ترجیح می‌دهد.

امروز هم نرمش قهرمانانه نسخه شفابخش دیپلماسی در برابر دشمنان مکار است. درسی که از صلح امام حسن (ع) می‌گیریم.

بصیرت یعنی بدانیم چه زمانی وقت حماسه حسینی است و چه زمانی وقت نرمش حسنی. هر دو برای بقای اسلام لازمند.

صلح امام حسن (ع) خیانت نبود، بلکه هوشمندانه‌ترین تدبیر برای حفظ تشیع در خفقان اموی بود.

رهبر انقلاب فرمودند: نرمش قهرمانانه. یعنی انعطاف هنرمندانه و اصولی. الگوی ما کریم اهل بیت است.

کسانی که صلح امام حسن را سازشکاری می‌نامند، نه تاریخ می‌دانند و نه سیاست. آن صلح، زمینه ساز بیداری امت بود.

در میدان سیاست، گاهی باید زهری را نوشید تا پادزهری برای آینده ساخت. امام مجتبی (ع) معمار آینده عاشورا بود.

دشمن‌شناسی امام حسن (ع) فوق‌العاده بود. او می‌دانست جنگ در آن شرایط یعنی نابودی کامل شیعه. پس قهرمانانه نرمش نشان داد.

وفاداری به اصول در عین تغییر روش؛ این خلاصه پیام صلح امام حسن (ع) و مفهوم نرمش قهرمانانه است.

تاریخ تکرار می‌شود. باید مراقب باشیم که خواص بی‌بصیرت، ولی خدا را وادار به صلح نکنند، اما اگر کرد، اطاعت محض است.

اقتدار همراه با منطق؛ این میراث سیاسی امام مجتبی (ع) برای دیپلمات‌های نظام اسلامی است.

25 ربیع‌الاول، یادآور تلخ‌ترین اما حکیمانه‌ترین تصمیم تاریخ اسلام است. صلح امام حسن (ع) با معاویه.

امام حسن (ع) غریب‌ترین سردار بود که توسط یارانش خلع سلاح شد. صلح او فریاد مظلومیت بود.

صلح نامه امام حسن (ع)، سند رسوایی بنی‌امیه شد. بند بند آن نشان از درایت الهی امام داشت.

اگر صلح امام حسن نبود، امروز نامی از شیعه نبود. او جان شیعه را خرید. درود بر کریم اهل بیت.

معاویه پیمان‌شکن بود و امام این را می‌دانست، اما صلح کرد تا چهره واقعی نفاق را به همه نشان دهد.

امام حسن (ع) شجاع‌ترین مرد میدان جمل و صفین بود. صلح او نه از ترس، که از اوج دلسوزی برای امت بود.

صبر امام حسن (ع) در دوران صلح، کمتر از شهادت امام حسین (ع) در کربلا نبود. هر دو جهاد فی سبیل الله بود.

نرمش قهرمانانه امام حسن، تیغی بود بر گلوی استبداد معاویه که اثرش سال‌ها بعد در کربلا ظاهر شد.

در سالروز صلح امام حسن، بر مظلومیتش اشک می‌ریزیم و بر درایتش آفرین می‌گوییم.

السلام علیک یا معز المومنین. ای که با صلح خود مومنان را عزیز کردی و از نابودی نجات دادی.

صلح حسن (ع)، مقدمه قیام حسین (ع) بود.

نرمش قهرمانانه؛ تاکتیک برتر در میدان نبرد اراده‌ها.

امام حسن (ع)، قهرمان صبر و صلح.

صلح با معاویه، جنگ با نفاق بود.

شجاعت یعنی صلح برای خدا، وقتی همه جنگ می‌خواهند.

درود بر سیاستمدار الهی، حسن بن علی (ع).

نرمش قهرمانانه، عقب‌نشینی نیست، مانور قدرت است.

25 ربیع، سالروز شاهکار سیاسی امام حسن (ع).

بصیرت یعنی درک چرایی صلح حسنی.

امام حسن (ع)؛ عزت دهنده‌ی مومنان با صلح قهرمانانه.

قلم شکست وقتی صلح‌نامه امضا شد، اما کمر نفاق نیز شکست.

سردار تنهای مدینه، زره را درآورد تا دین خدا زره‌پوش بماند.

صلح تو آتشی بود زیر خاکستر، که در کربلا شعله کشید.

ای کریم آل طه، صلح تو تیغی بود در نیام، که برنده‌تر از شمشیر عمل کرد.

تاریخ در برابر عظمت صبر تو زانو زد، آنگاه که جام تلخ صلح را سر کشیدی.

تو سکوت کردی تا اسلام فریاد بزند. چه فریاد رسایی بود سکوت تو.

نرمش تو چونان خمش شاخه در طوفان بود، تا نشکند و ریشه بماند.

صلح سبز تو، زمینه ساز قیام سرخ برادرت شد.

دردناک‌ترین صلح تاریخ، ضامن بقای دین خدا شد.

قهرمانانه گذشتی از حق خود، تا حق خدا پایمال نشود.