معلمان مدارس نابینایان با چالشهای منحصر به فردی روبرو هستند. آموزش مفاهیم انتزاعی و بصری (مانند رنگها، پرسپکتیو و اشکال هندسی) به کودکی که هرگز ندیده است، نیازمند خلاقیت و روشهای ابداعی است. همچنین آموزش مهارتهای حرکتی ظریف برای لمس نقاط ریز بریل، صبر و حوصله فراوانی میطلبد. این معلمان باید همزمان نقش مربی، روانشناس و دوست را ایفا کنند.
معلمان حوزه نابینایان باید علاوه بر دروس عادی، بر خط بریل، جهتیابی و حرکت (Orientation and Mobility) و استفاده از ابزارهای کمکبینایی تسلط کامل داشته باشند. آنها دائماً دانش خود را به روز میکنند تا بتوانند از تکنولوژیهای جدید برای آموزش بهتر استفاده کنند. این تخصص چندجانبه، جایگاه آنان را در نظام آموزشی بسیار ویژه میکند.
یکی از مهمترین وظایف معلمان مدارس نابینایان، آموزش «جهتیابی و حرکت» است. این مهارت به دانشآموزان یاد میدهد که چگونه با استفاده از عصای سفید و نشانههای محیطی، به طور مستقل و ایمن در محیط حرکت کنند. استقلال حرکتی، پیششرط استقلال اجتماعی و شغلی در آینده است و معلمان نقش کلیدی در ایجاد این اعتماد به نفس دارند.
موفقیت دانشآموز نابینا در گرو هماهنگی کامل بین مدرسه و خانه است. معلمان استثنایی با آموزش خانوادهها و ارائه مشاوره، محیط خانه را برای یادگیری و استقلال کودک آماده میکنند. آنها والدین را راهنمایی میکنند که چگونه با فرزندشان رفتار کنند تا از وابستگی بیش از حد جلوگیری شود.
برای کودکی که دنیا را نمیبیند، صدای معلم منبع اصلی امنیت و دانش است. لحن کلام، مهربانی و تشویقهای معلم، تصویر ذهنی کودک از خود و جهان اطرافش را میسازد. معلمانی که با عشق تدریس میکنند، بذری از امید در دل شاگردان میکارند که ثمرهاش یک عمر زندگی با عزت نفس است.
