افطاری دادن یکی از پرفضیلتترین اعمال در ماه مبارک رمضان است. پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «هر کس روزهداری را افطار دهد، ثوابی همسنگ او خواهد داشت، بدون آنکه از اجر روزهدار چیزی کم شود». بانیان سفرههای افطار، با این عمل خیر، نه تنها گرسنگی مومنان را برطرف میکنند، بلکه پیوندهای اجتماعی و محبت بین مسلمین را تقویت مینمایند. در شب میلاد امام حسن مجتبی (ع) که به کریم اهل بیت مشهورند، ارزش این عمل صدچندان میشود.
کسانی که بانی برگزاری مراسم افطاری میشوند، در واقع فرهنگ انفاق و ایثار را در جامعه زنده نگه میدارند. این سفرهها، محلی برای گردهمایی فقیر و غنی در کنار یکدیگر است و نمادی از برابری اسلامی محسوب میشود. تقدیر و تشکر از این خیرین، وظیفهای اخلاقی است که باعث تشویق دیگران به مشارکت در امور خیریه و گسترش سنت حسنه اطعام میشود.
در آموزههای اسلامی، شکرگزاری از مخلوق، مقدمه شکرگزاری از خالق است. امام رضا (ع) میفرمایند: «کسی که از مردم تشکر نکند، شکر خدا را بجا نیاورده است». وقتی بر سر سفره افطار کسی مینشینیم، ادب اقتضا میکند که با دعای خیر و کلمات محبتآمیز، خستگی را از تن میزبان و بانیان مجلس بیرون کنیم و برای برکت مال و جان آنها دعا نماییم.
ارزش کار بانیان افطار به نیت خالصانه آنهاست. بسیاری از این افراد بدون نام و نشان و تنها برای رضای خدا اقدام به پهن کردن سفره میکنند. تشکر ما از آنها باید به گونهای باشد که ضمن قدردانی، رنگ و بوی ریا به کار ندهد و بر جنبههای معنوی و اخروی کارشان تاکید کند. دعای «آجرک الله» (خدا پاداشت دهد) بهترین نوع تشکر است.
سفرههای افطار همگانی که توسط بانیان خیر در مساجد و معابر برپا میشود، کارکردی فراتر از تغذیه دارد. این سفرهها باعث ایجاد جو معنوی در شهر، کاهش آسیبهای اجتماعی ناشی از فقر و ایجاد حس امنیت روانی برای نیازمندان میشود. تقدیر از بانیان، در واقع تقدیر از امنیتآفرینان و مهربانان جامعه است.
