متن ادبی و عرفانی درباره حکمت متعالیه و سفر معنوی روح 1405

روح انسان مسافری است که از دیار عدم به اقلیم وجود بار سفر بسته است. در حکمت متعالیه، این سفر توقف ندارد؛ هر لحظه نو شدن، هر آن شکفتن. اول خرداد روز یادآوری این سفر ابدی مبارک.

آدمی در تلاطم امواج ماده، به دنبال ساحل آرامش معناست. ملاصدرا به ما آموخت که این کشتی وجود، با بادبان عشق و سکان عقل، به سوی بندرگاه احدیت در حرکت است.

سفر روح، سفری از خاک تا افلاک است. سفری که در آن پیله جسم شکافته می‌شود تا پروانه جان به پرواز درآید. روز بزرگداشت راوی این سفر شگرف گرامی باد.

ما همه مسافریم؛ مسافران سفری چهارگانه. از خود به خدا، و سپس بازگشت به سوی مردم با چشمانی که خدا را دیده‌اند. این است راز حکمت متعالیه.

حرکت، ذات ماست. ایستادن یعنی مرگ. روح در جوهر خود بی‌قرار رسیدن به کمال مطلق است. روز پاسداشت این پویایی مقدس مبارک باد.

هر نفس که می‌کشیم، گامی است در نردبان وجود. حکمت صدرایی نوری است که پله‌های پیش رو را روشن می‌کند تا در تاریکی ماده نلغزیم.

جان آدمی منزلگاه حقایق است، اگر غبار تعلقات را بزداید. سفر روح، صیقل دادن آینه دل است تا خورشید حقیقت در آن بتابد.

در حکمت متعالیه، روح جسمانیه الحدوث است و روحانیه البقا. آغازمان از خاک است اما پایانمان در آغوش افلاک. این صعود باشکوه بر جویندگان حقیقت مبارک.

سفر روح، سفری درونی است. از کثرت به وحدت. جایی که همه صداها خاموش می‌شوند و تنها صدای دوست شنیده می‌شود.

پرنده روح در قفس تن بی‌تابی می‌کند. حکمت، کلید این قفس است و پرواز، سرنوشت محتوم ماست. روز ملاصدرا مبارک.

خداوند در همه ذرات هستی جاری است. نگاه صدرایی، پرده‌ها را کنار می‌زند تا یار را در همه جا ببینیم، نه فقط در محراب عبادت.

عشق، موتور محرک هستی است. در حکمت متعالیه، عشق تنها مخصوص انسان نیست؛ تمام ذرات عالم عاشقانه به سوی کمال خود در حرکت‌اند.

عالم محضر خداست و ما سایه‌هایی هستیم که با نور او هویت می‌یابیم. اصالت از آنِ وجود اوست و ما فقر ذاتی هستیم.

عارف حقیقی کسی است که در میان خلق باشد اما با حق باشد. این درس بزرگ اسفار اربعه است؛ بازگشت به میان مردم با دستی پر از نور.

چشم دل باز کن که جان بینی. حکمت متعالیه تمرین بینایی است؛ دیدن باطن اشیاء در پسِ ظاهر فریبنده دنیا.

مرگ پایان کبوتر نیست، بلکه آغاز پروازی بلندتر در آسمان تجرد است. حکمت صدرایی ترس از مرگ را به شوق وصال تبدیل می‌کند.

در سماعِ ذرات جهان، نغمه توحید شنیده می‌شود. گوشی شنوا می‌خواهد که این سمفونی باشکوه را بشنود.

قلب مومن عرش خداست. حکمت، معماری است که این خانه را برای صاحبخانه‌اش آراسته می‌کند.

وحدت در عین کثرت؛ راز بزرگ آفرینش. همه یکی هستیم در آینه‌های گوناگون. روز درک این یگانگی مبارک.

خدایا، ما را از خواب غفلت بیدار کن و شراب طهور حکمت را به کام جانمان بریز. آمین.

اصالت وجود، فریادی است بر سر ایدهالیسم. هستی، واقعیتی است مشکک که از فرش تا عرش کشیده شده است. روز ملاصدرا گرامی باد.

تشکیک وجود یعنی نور یکی است اما شدت و ضعف دارد. ما همه شعاع‌هایی از آن نور واحدیم. بکوشیم تا پرنورتر شویم.

حرکت جوهری، انقلاب فلسفی ملاصدرا، اثبات کرد که جهان دمی از تغییر باز نمی‌ایستد. ثبات، توهمی بیش نیست.

اتحاد عاقل و معقول؛ یعنی دانستن کافی نیست، باید شد. علم باید جزئی از وجود عالم شود. روز این یگانگی مبارک.

برهان صدیقین، کوتاه‌ترین راه به سوی خداست. راهی که در آن از خودِ حق به حق می‌رسیم، نه از مخلوق به خالق.

معاد جسمانی، معمای بزرگ فلسفه که با کلید حکمت متعالیه گشوده شد. بازگشت به سوی او با تمامیت وجود.

زمان، بعد چهارم اشیاء نیست، بلکه مقدار حرکت جوهری آن‌هاست. ما زمان را می‌سازیم، زمان بر ما نمی‌گذرد.

جسم و روح دو روی یک سکه‌اند در قوس صعود. جسم تلطیف می‌شود و روح تجرد می‌یابد.

عقل فعال، خزانه‌دار علم الهی است و نفس ناطقه انسانی در پی اتصال به این منبع لایزال. روز اتصال مبارک.

خداوند صرف الوجود است؛ وجودی که هیچ قیدی ندارد و همه قیدها را در بر می‌گیرد. تفکر در این بی‌نهایت، اوج بندگی است.

الهی، به حق صدرالمتالهین، سینه ما را مشرح به نور حکمت گردان و زبان ما را به بیان حقایق گویا کن.

پروردگارا، ما را مسافران بصیر سفر چهارم قرار ده تا در میان خلق، دستگیر بندگانت باشیم.

بارالها، غبار جهل را از آینه جانمان پاک کن تا شایسته بازتاب نور تو شویم.

خداوندا، ما را از زندان محسوسات برهان و به گلستان معقولات رهنمون باش.

ای هستی‌بخش مطلق، وجود ضعیف ما را با اتصال به وجود بیکران خودت، قوت بخش.

الهی، حرکت ما را در صراط مستقیم کمال قرار ده و از انحراف در وادی ضلالت حفظ کن.

پروردگارا، لذت فهم حقایق را که از لذات بهشت برتر است، به ما بچشان.

خداوندا، عقل ما را مطیع شرع و دل ما را تسلیم امر خودت گردان.

ای نور آسمان‌ها و زمین، تاریکی‌های وهم و خیال را از ذهن ما بزدای.

الهی، پایان سفر ما را رسیدن به خودت قرار ده که تو نهایتی و آغازی.

ملاصدرا، حکیمی که فلسفه را از خشکی استدلال رهانید و با لطافت عرفان درآمیخت.

شیراز، شهر گل و بلبل، این بار گلی را پروراند که عطر حکمتش مشام جان جهان را معطر کرد.

در کنج انزوا در کهک، چه رازهایی بر قلب ملاصدرا فرود آمد که اسفار را رقم زد؟

او کوه بود در برابر طعنه‌ها، و دریا بود در برابر تشنگان معرفت.

قلم ملاصدرا، نردبانی ساخت از کلمات، تا انسان بتواند از دیوار بلند طبیعت بالا رود.

حکمت متعالیه، قصری است باشکوه که ستون‌هایش استدلال و سقفش آسمان شهود است.

ملاصدرا نه تنها فیلسوف، که عارفی سوخته‌جان و مفسری ژرف‌نگر بود.

امروز نام ملاصدرا زنده است، چون حقیقت زنده است و او خادم حقیقت بود.

کتاب‌هایش چراغ راهند در شب‌های ظلمانی شک و تردید.

بزرگداشت ملاصدرا، پاسداشت مقام والای تفکر و آزاداندیشی دینی است.