دلنوشته برای مادران چشم‌انتظار شهدا 1404

مادر جان، هنوز هم وقتی در باز می‌شود، بی‌اختیار برمی‌گردی. ۲۲ اسفند روز توست که تمام عمرت را پای در نشستی.

می‌گویند استخوان‌هایش برگشت، اما دل تو هنوز در همان جاده‌ای مانده که او را بدرقه کردی. روزت گرامی باد مادر صبور.

چروک‌های صورتت نقشه‌ سال‌های جنگ است و چشمانت اقیانوس آرامش. سلام بر مادران چشم‌انتظار.

پسرت رفت و پلاکش برگشت، اما تو هنوز پیراهنش را بو می‌کنی و لالایی می‌خوانی. بمیرم برای دلتنگیت مادر.

مادر شهید، تو تفسیر واژه انتظاری. انتظاری که یعقوب را کور کرد اما چشمان تو را بیناتر.

هنوز هم سر سفره هفت‌سین، یک سین کم می‌گذاری و جایش عکس او را می‌نشانی. عیدت با یاد او مبارک.

قاب عکس روی طاقچه، تنها همدم تنهایی‌های توست. مادر جان، دعایمان کن که ما شرمنده نگاه توایم.

هر پنجشنبه که می‌شود، تو پیرتر می‌شوی و او جوان‌تر می‌ماند. این چه رازی است میان تو و پسرت؟

خبر آمد خبری در راه است... اما سال‌هاست که خبر فقط سکوت است و پلاکی خاکی. سلام بر مادران مفقودالاثر.

دلتنگی‌ات را هیچ واژه‌ای نمی‌تواند توصیف کند. فقط خدا می‌داند در دل مادری که فرزندش برنگشت چه می‌گذرد.

تو ام‌وهب زمانه‌ای، که سر فرزندت را هم در راه خدا دادی و پس نگرفتی. درود بر غیرتت مادر.

دامان تو معراج شهدا بود. اگر شیر پاک و تربیت زینبی تو نبود، سرباز خمینی ساخته نمی‌شد.

مادر شهید، تو ستون محکم این انقلابی. استواریت کوه‌ها را به لرزه درمی‌آورد.

تو پسرت را به میدان مین فرستادی تا ما در میدان زندگی آسوده باشیم. خاک پایت سرمه چشمان ما.

سلام بر مادرانی که جوانانشان را مثل دسته گل به آب دادند تا دین خدا زنده بماند.

زینب (س) الگوی توست که در داغ جوان، جز زیبایی ندید. روزت مبارک اسوه صبر.

تو با دستان خودت بند پوتینش را بستی و با دستان خودت کفنش را تحویل گرفتی. این چه عظمتی است؟

مادران شهدا، فرماندهان واقعی جنگ نرم و سخت هستند. مقاومت از دامان شما آغاز شد.

هر شهیدی که بر زمین افتاد، ریشه‌اش در قلب مادری بود که ایستاده مردن را آموخته بود.

تاریخ ایران وامدار مادرانی است که از جگر گوشه‌هایشان گذشتند اما از خاک میهن نه.

خدایا به حق دل سوخته مادران شهدا، فرج مولایمان را برسان که او پایان‌بخش همه انتظارهاست.

مادر جان، دعا کن برایمان. دعای مادر شهید، ردخور ندارد، مستقیم به عرش می‌رود.

کنار مزار پسرت که می‌نشینی، از او بخواه شفاعت ما را هم بکند. ما جاماندگان قافله‌ایم.

الهی، هیچ مادری را چشم‌انتظار فرزند نگذار، و صبر مادران شهدا را به ما نیز عطا کن.

وقتی با عکس پسرت نجوا می‌کنی، فرشته‌ها سکوت می‌کنند تا صدای عشق را بشنوند.

مادر، تو روضه‌ی مجسم حضرت ربابی. اشک‌هایت قیمت دارد، آن‌ها را خرج هر کسی نکن.

شهدا زنده‌اند و می‌بینند که مادرانشان چگونه با خاطراتشان زندگی می‌کنند.

در روز شهدا، دلم می‌خواهد خاک چادرت را ببوسم که بوی بهشت می‌دهد.

خدا قوت مادر. سال‌هاست که زینب‌وار بار این فراق را به دوش می‌کشی و خم به ابرو نمی‌آوری.

امیدوارم لحظه دیدار نزدیک باشد، آنجا که دیگر نه پلاکی هست و نه استخوانی، بلکه خودِ خودِ اوست.

ای تندیس صبوری، ای که بغض‌هایت را فرو خوردی تا دشمن شاد نشود. روز تکریم مادران شهدا گرامی باد.

تو در مکتب عاشورا مشق عشق کردی و فرزندت را قربانی راه حسین (ع). قبول باشد این قربانی.

چشمانت فانوس دریایی است در اقیانوس پرتلاطم دنیا، که راه را به گمشدگان نشان می‌دهد.

قصه‌ی تو و فرزندت، قصه شمع و پروانه نیست؛ قصه خورشید و منظومه شمسی است.

هر جا کم آوردیم، یاد صبر تو افتادیم و شرم کردیم از گلایه. تو معلم خاموش مایی.

بهار می‌آید، اما بهار تو آن روزی است که یوسف گمگشته بازگردد.

مادران شهدا، گنجینه‌های مستور تاریخ‌اند که با رفتنشان، برکت از زمین می‌رود.

کاش می‌شد تمام گل‌های جهان را فرش راه مادری کرد که سال‌هاست منتظر یک نشانه است.

صدای زنگ در، صدای تلفن، صدای باد... همه تو را یاد او می‌اندازند. امان از این انتظار.

تو مادری کردی، حتی برای ما که فرزندت نبودیم اما مدیون خون فرزندت هستیم.