ایران را به حق سرزمین شعر و شعور نامیده اند. در تاریخ پرفراز و نشیب این مرز و بوم، شاعران و نویسندگان همواره پاسداران هویت ملی و دینی بوده اند. از فردوسی پاکزاد که زبان پارسی را زنده کرد تا شاعران انقلاب که حماسه ها سرودند، همه در یک مسیر گام برداشته اند. روز هنرمند برای اهالی قلم، روز یادآوری این رسالت سنگین است که کلمات، امانت هایی الهی هستند و باید در جهت بیداری و آگاهی انسان ها به کار گرفته شوند.
در نگاه دینی ما، قلم چنان حرمتی دارد که خداوند به آن سوگند یاد کرده است. نویسنده متعهد، رزمنده ای است که در سنگر فرهنگ می جنگد. او با خلق داستان ها و متون فاخر، به مبارزه با جهل و تحریف می پردازد. تبریک روز هنرمند به نویسندگان، در واقع ارج نهادن به تفکر و اندیشه است. نویسندگان با ترسیم دنیاهای ممکن و نقد واقعیت های موجود، راه را برای اصلاح و پیشرفت جامعه هموار می سازند و وجدان بیدار زمانه خویش اند.
شعر فارسی همواره بستر انتقال مفاهیم بلند عرفانی و اخلاقی بوده است. شاعر ایرانی با بهره گیری از آرایه های ادبی و ذوق خدادادی، پیچیده ترین مفاهیم فلسفی و دینی را به زبانی همه فهم و دلنشین بیان می کند. روز هنرمند فرصتی است تا از شاعرانی که با ابیات خود، روح امید، عشق و حماسه را در کالبد جامعه می دمند، قدردانی کنیم. شعر خوب، دارویی شفابخش برای روح های خسته و مشعلی فروزان در تاریکی های روزگار است.
امروزه با گسترش رسانه ها، وظیفه نویسندگان و شاعران پیچیده تر شده است. آنان باید ضمن حفظ اصالت زبان و فرهنگ، با مقتضیات زمان نیز پیش بروند و پاسخی درخور به نیازهای نسل جوان بدهند. روز هنرمند تلنگری است برای بازنگری در محتوای تولید شده و تاکید بر تولید آثاری که علاوه بر ارزش ادبی، گره ای از مشکلات فکری و فرهنگی جامعه باز کنند. تعهد به حقیقت و انصاف، جوهر اصلی قلم نویسنده تراز انقلاب است.
تبریک خشک و خالی به نویسندگان و شاعران کافی نیست؛ بزرگترین حمایت از آنان، خواندن آثارشان و رعایت حقوق معنوی آنهاست. روز هنرمند باید نقطه آغازی برای آشتی دوباره جامعه با کتاب و مطالعه باشد. ترویج فرهنگ کتابخوانی و معرفی آثار فاخر ادبیات معاصر به نسل جدید، کمترین کاری است که می توان برای پاسداشت زحمات اهالی قلم انجام داد. ادبیات پویا، نشانه جامعه ای زنده و متفکر است.
