امام حسن مجتبی (ع) به دلیل بخشندگی بیمانندشان به «کریم اهل بیت» مشهورند. ایشان در طول عمر شریفشان، دو یا سه بار تمام اموال خود را با فقرا تقسیم کردند (نصف مال را دادند و نصف را نگه داشتند). هیچ نیازمندی از در خانه ایشان دست خالی برنمیگشت و ایشان حتی به کسانی که درخواست نکرده بودند نیز کمک میکردند.
امام حسن (ع) در ۱۵ رمضان سال سوم هجری در مدینه متولد شدند. ایشان نخستین فرزند امام علی (ع) و حضرت زهرا (س) و اولین نوه پیامبر اکرم (ص) بودند. تولد ایشان موجی از شادی را در خانه وحی ایجاد کرد و پیامبر (ص) شخصاً در گوش ایشان اذان گفتند و نام «حسن» را از جانب خداوند برایشان انتخاب کردند.
به مناسبت ولادت کریم اهل بیت (ع)، نیمه ماه مبارک رمضان به عنوان هفته «اطعام و اکرام ایتام» نامگذاری شده است. مومنان در این ایام با تأسی به سیره آن حضرت، سفرههای افطاری پهن میکنند، به فقرا کمک میکنند و حامی یتیمان میشوند.
امام حسن (ع) پس از شهادت پدر، مدتی خلافت کردند اما به دلیل خیانت یاران و برای حفظ خون مسلمانان، مجبور به پذیرش صلح با معاویه شدند. این صلح که «نرمش قهرمانانه» نامیده میشود، زمینه را برای حفظ تشیع و قیام عاشورا فراهم کرد. صبر و درایت ایشان در این ماجرا، کمتر از شجاعت در میدان جنگ نبود.
یکی از سنتهای زیبای ولادت امام حسن (ع)، برپایی سفرههای افطاری ساده در خیابانها و مساجد است. این کار نمادی از سخاوت آن حضرت است که درب خانهاش همیشه به روی مهمانان باز بود. رنگ سبز، نماد سادات و پرچمهای جشن میلاد ایشان است.
