متن ادبی درباره علم لدنی و الهی امام صادق (ع) 1405

صادق آل محمد (ع)، نه تنها وارث کتاب، که وارث «علم الکتاب» بود. سینه‌اش مخزن اسرار الهی و زبانش، ترجمان وحی بود. او بر مسند تدریس ننشست، مگر آنکه پنجره‌ای از غیب به سوی شهود گشود. علم او از جنس «خواندنی‌ها» نبود، از جنس «چشیدنی‌ها» بود؛ علمی که از سرچشمه فیاض الهی می‌جوشید و جان‌های تشنه را سیراب می‌کرد.

در محضر او، قلم‌ها سر تعظیم فرود می‌آوردند و دوات‌ها به جوهر حیرت آغشته می‌شدند. او «شقایق النعمان» علم بود که ریشه در آسمان داشت. وقتی لب می‌گشود، گویی جبرئیل امین حدیث می‌خواند. علم لدنی او، نوری بود که تاریکی‌های جهل و خرافه را می‌شکافت و حقیقت ناب توحید را عریان می‌ساخت.

امام صادق (ع) کیمیاگری بود که مسِ وجود شاگردان را به طلای معرفت تبدیل می‌کرد. او به شاگردانش نه فقط فرمول‌های شیمی و فیزیک، که فرمول «انسان شدن» را می‌آموخت. علم او، نردبانی بود برای صعود به بام ملکوت، نه ابزاری برای تفاخر در ملک.

او کشتی‌بان اقیانوس دانایی بود در طوفان شبهات. هر کلامش، موجی از نور بود که صخره‌های الحاد را در هم می‌شکست. علم لدنی یعنی اینکه بدانی آنچه در زمین است و آنچه در آسمان؛ و امام، دانای کل به اذن الله بود. او معلمی بود که کلاس درسش به وسعت تاریخ گسترده است.

چه بگویم از آن صادقی که صدقش، معیار حقیقت است و علمش، معیار معرفت. او وارث «سلونی قبل ان تفقدونی» جدش علی (ع) بود. در سینه‌اش هزار باب علم گشوده بود که از هر باب، هزار باب دیگر گشوده می‌شد. سلام بر او که علم را آبرو بخشید.

امروز، مدینه دانشگاه آسمانی است و جبرئیل، خادم درگاه صادق (ع). او می‌آید تا قلم را از اسارت زر و زور برهاند و به آن قداست بخشد. علم او، باران رحمتی است که بر کویر خشکیده اندیشه‌ها می‌بارد و لاله می‌رویاند.

صادق (ع)، تفسیر زنده قرآن ناطق است. هر آیه‌ای که تلاوت می‌کند، پرده‌ای از اسرار کنار می‌رود. او غواص دریای معانی است و مرواریدهایی را صید می‌کند که عقل بشری از درک آن عاجز است. علم لدنی او، معجزه‌ای است خاموش که فریاد رسای حقانیت شیعه است.

نگاهش نافذتر از ستاره‌ها و کلامش روشن‌تر از خورشید. او جغرافیای ملکوت را بهتر از کوچه‌های مدینه می‌شناخت. وقتی از خدا می‌گفت، گویی خدا را می‌دید. علم او، حجابی نداشت؛ صاف و زلال، آیینه تمام‌نمای صفات جلال و جمال الهی بود.

در مکتب او، علم و دین دو روی یک سکه‌اند. او نشان داد که عبادت بدون معرفت، پوسته‌ای بی‌مغز است و علم بدون تعهد، چراغی در دست دزد. علم الهی او، قطب‌نمایی است که در دریای متلاطم آخرالزمان، کشتی نجات ماست.

سلام بر آقایی که علمش اکتسابی نبود، اعطایی بود. سلام بر وارث علوم انبیا. سلام بر صادق آل محمد که با نور دانشش، ظلمات بنی‌امیه و بنی‌عباس را رسوا کرد و پرچم اسلام ناب را بر قله تاریخ کوبید.

علم امام صادق (ع)، نوری است که خداوند در دل هر کس که بخواهد هدایتش کند، می‌افکند.

او شکافنده دانش‌ها و وارث علم اولین و آخرین است.

کلامش فصل‌الخطاب و سکوتش سرشار از حکمت بود.

علم لدنی صادق (ع)، متصل به دریای بی‌پایان علم الهی است.

او معلمی است که شاگردانش ستارگان آسمان علم شدند.