شعر و داستان درباره ضمانت آهو و مهربانی امام رضا (ع) 1405

صیاد تیری در کمان داشت و آهویی خسته در دام.

آهو با نگاهش التماس می‌کرد، نه برای جانش، برای بچه‌هایش که شیر نخورده بودند.

ناگهان سواری نورانی رسید، صیاد دست نگه داشت.

آقا فرمود: صیاد! آهو را رها کن تا برود به بچه‌هایش شیر بدهد و برگردد.

صیاد خندید: مگر می‌شود شکار برود و برگردد؟

امام فرمود: من ضامنم. اگر نیامد، من به جای او در بند تو می‌مانم.

آهو رفت و صیاد منتظر ماند، با تردید و تعجب.

ساعتی بعد گرد و خاکی به پا شد، آهو دوان دوان برگشت، با بچه‌هایش.

صیاد تا این صحنه را دید، کمان را شکست و به پای امام افتاد.

از آن روز او شد «ضامن آهو» و ما شدیم آهوان پناهنده به او.

کاشکی من آهو بودم / تو دشت و صحرا بودم / وقتی که صیاد میومد / میشدم ضامن آهو

یه روزی آقای ما / امام خوب و دانا / دید که یه صیاد پیر / آهو رو کرده اسیر

گفت به صیاد زرنگ / نزن به آهو تفنگ / اون بچه داره خونه / منتظرش می‌مونه

ضامن آهو شدی / ضامن من هم میشی؟ / منم یه بچه شیعه‌م / دوستت دارم همیشه

آهای کبوترای حرم / برید به آقا بگید / یه بچه ی مهربون / میخواد بیاد پیشتون

خوشا به حال دلی که تو ضامنش باشی / اسیر دام تو و تو پناهنش باشی

ضامن چشمان آهوهای دشت / ضامن چشمان ما هم می‌شود؟

پناهنده شدم بر تو، مرا رد نکنی آقا / که جز کوی تو امیدی، به این دنیا ندارم من

تو که آهو ضمانت می‌کنی، ای گل / یقین دارم مرا هم می‌کنی، ای گل

شنیدم آهویی را دادی امان / منم آهوی رمیده، الامان

دلم می‌خواد کبوتر بام تو باشم / سایه‌نشین قرعه‌بنام تو باشم / یا که مثل آهویِ دشتِ خراسان / عاشقِ اون لطف و مرام تو باشم...

به دلم وعده دادم، که میای به خوابم / تویی ضامن من، تویی آفتابم / اگه من بدم، تو خوبی آقا جان / به حق مادرت، بده جوابم.

صیاد دلش لرزید، وقتی صداش کردی / ضامن شدی آقا، اون رو رها کردی / حالا منم صیاد، نه نه! منم آهو / تو دام تنهایی، تو رو صدا کردم.

ای شمس شموس، ای انیس نفوس / بر ما نظری کن، ای سلطان توس / آهوی دلم را، کن تو ضمانت / تا پر بکشم من، تا اوج ارادت.

تو بوعلی و دوا، من مریض و بیمارم / تویی طبیب و به غیر از تو کس ندارم

ای که بر خاک خراسان نور می باری / در دل ما بذر امید و عشق می کاری

ضامن آهو لقب داری و رئوفی / بر گناهان من زار و حزین، پرده پوشی

شاه پناهم بده، خسته و درمانده ام / از همه جا رانده و در حرمت مانده ام

قبله هفتم ما، کعبه هشتم ما / ای پناه دل سرگشته و گمگشته ما