متن و کپشن برای عکس یادگاری در صحن انقلاب (اسمال طلا و پنجره فولاد) 1405

اینجا صحن انقلاب است، نقطه اتصال زمین و آسمان. من و گنبد طلا، همین الان یهویی.

ایستاده‌ام روبروی پنجره فولاد، جایی که گره‌های کور با یک نگاه باز می‌شوند. تولدت مبارک آقا.

عکس یادگاری من و سقاخانه اسماعیل طلا. اینجا آب هم بوی بهشت می‌دهد.

در صحن عتیق تو، زمان متوقف می‌شود. من هستم و یک دنیا دلتنگی و یک سلام.

پشت سرم گنبد طلا، روبرویم پنجره فولاد، و در دلم آشوبی که فقط با نگاه تو آرام می‌گیرد.

اینجا قطعه‌ای از بهشت است؛ صحن انقلاب، پناهگاهِ دل‌های خسته.

زیر سایه ایوان طلای تو، خوشبخت‌ترین زائر دنیایم.

ثبت شد در تاریخِ عاشقی؛ صحن انقلاب، روز ولادت، حالِ خوب.

کبوترانه دلم پر می‌کشد در هوای این صحن. عکس یادگاری با سلطانِ خراسان.

این قاب، پر از نور است؛ نورِ حضورِ تو ای شمس‌الشموس.

دخیل بسته‌ام به پنجره فولادت، نه برای شفا، برای اینکه دلم را به خودت گره بزنم.

پنجره فولادِ رضا، براتِ کربلا میده... من و امیدِ نگاهت آقا جان.

اینجا پنجره فولاد است؛ دارالترجمه ناله‌های ناگفته و بغض‌های نشکسته.

کنار پنجره فولاد، دلم میلرزه. آقا جون، حاجت این دلِ وامونده رو هم بده.

یه عکس، یه خاطره، و یه دنیا امید پشتِ این شبکه‌های فولادی.

میگن پنجره فولاد شفا میده، اما من میگم نگاه توئه که معجزه میکنه.

سرم را تکیه داده‌ام به پنجره‌ات. صدایم را می‌شنوی آقای مهربان؟

اینجا امید، واژه‌ای است که در فلزِ سختِ پنجره فولاد ضرب شده است.

دست‌هایم به پنجره فولاد نرسید، اما دلم را همان‌جا جا گذاشتم.

پنجره فولادِ تو، پنجره‌ای رو به خداست. عیدت مبارک امام رضا.

نوشیدن آب از سقاخانه اسماعیل طلا، یعنی نوشیدن نور در صحن انقلاب.

تشنه آمدم و سیراب شدم از کرامتت. اینجا سقاخانه عشق است.

کنار سقاخانه ایستاده‌ام و به کبوترانی نگاه می‌کنم که تبرک می‌جویند.

آب سقاخانه‌ات، آتشِ دلتنگی‌هایم را خاموش می‌کند. السلام علیک یا امام رئوف.

یه جرعه آب، یه سلام به ارباب، اینجا وسط صحن انقلاب.

عکس من و سقاخانه، در روزی که آسمان هم به زمینِ مشهد حسادت می‌کند.

سقاخانه‌ات یادآورِ لب‌های تشنه کربلاست، اما اینجا کسی تشنه برنمی‌گردد.

طلایِ گنبد و طلایِ سقاخانه، همه بهانه است؛ طلایِ ناب، محبتِ توست.

نوشِ جانِ زائرانت، این آبِ گوارا که مهریه مادرِ توست.

در شلوغیِ صحن انقلاب، سقاخانه امن‌ترین کنجِ دنیاست.

آقا جان، اجازه دادی بیام و تو صحن و سرات عکس بگیرم؟ ممنونم ازت.

تو عکسِ من، فقط گنبد تو پیداست؛ چون اصلِ ماجرا تویی، من حاشیه‌ام.

حالِ من با تو خوبه، مخصوصاً اینجا، روبروی گنبدت.

عاشقی یعنی همین؛ من، حرم، و یک دنیا ارادت. تولدت مبارک عشقم.

سلفیِ من و امام رضا (ع)، البته اگه لایق باشم که در محضرش باشم.

قابِ چشمانم پر شده از طلایِ گنبدت. این زیباترین تصویرِ زندگیِ منه.

اومدم بگم تولدت مبارک، دیدم کبوترها زودتر تبریک گفتن. منم قاطی اونا.

بهترین لوکیشنِ دنیا: حرم امام رضا، صحن انقلاب. بهترین حسِ دنیا: آرامش.

آقا، تو شاهی و من گدا. ولی تو عکسم، کنارِ منی. چه پادشاهِ متواضعی.

دلم را به شبکه های ضریحت گره زدم، اما روحم در صحن انقلاب پرواز می‌کند.

من و حرم، همین الان.

صحن انقلاب، نایب الزیاره‌ام.

تولدت مبارک سلطان. (لوکیشن: حرم مطهر)

آرامش یعنی اینجا.

پنجره فولاد و من.

سقاخونه، آب حیات.

گنبد طلا، قبله دل‌ها.

مشهدالرضا، بهشتِ من.

در حریمِ یار.

عیدتون مبارک از صحن عتیق.