استفاده از دوربینهای مداربسته (CCTV) شمشیر دو لبه است. از یک سو برای تأمین امنیت، پیشگیری از سرقت و نظارت بر اماکن عمومی ضروری است و از سوی دیگر اگر بدون ضابطه باشد حریم خصوصی شهروندان را نقض میکند. در روز جهانی حریم خصوصی باید به این تعادل فکر کنیم که چقدر حاضریم برای امنیت آزادی و حریم خود را فدا کنیم.
طبق قوانین جمهوری اسلامی ایران و فتاوی مراجع تقلید هرگونه فیلمبرداری از حریم خصوصی افراد بدون رضایت آنها ممنوع است. نصب دوربین در مشاعات ساختمانهای مسکونی نیازمند تایید مجمع عمومی ساختمان است و دوربین نباید به هیچ وجه به داخل واحدها یا حیاط خانههای مجاور (که حریم نامحرم است) دید داشته باشد.
یکی از نگرانیهای مسافران وجود دوربینهای مخفی در هتلها، اقامتگاههای بومگردی یا خانههای اجارهای است. این کار نه تنها نقض فاحش حقوق بشر و حریم خصوصی است بلکه جرمی سنگین محسوب میشود. مسافران باید با روشهای سادهای مثل بررسی اشیاء مشکوک (ساعت دیواری، دتکتور دود) از امنیت محیط خود مطمئن شوند.
بسیاری از افراد برای نظارت بر منزل یا محل کار از دوربینهای تحت شبکه (IP Camera) استفاده میکنند. اگر این دوربینها رمزگذاری قوی نداشته باشند یا فیرمور آنها آپدیت نشود به راحتی توسط هکرها در سراسر دنیا قابل دسترسی هستند. سایتهایی وجود دارند که هزاران دوربین مداربسته ناامن در ایران را به صورت زنده نمایش میدهند.
در فرهنگ اسلامی حق همسایه بسیار محترم است. اشراف داشتن به خانه همسایه چه با پنجره و چه با دوربین جایز نیست. اگر دوربین مداربستهای نصب میکنیم باید زاویه آن را طوری تنظیم کنیم که مزاحمتی برای نوامیس مردم ایجاد نکند. پوشاندن بخشی از لنز که به خانه همسایه مشرف است (Masking) راهکاری فنی و اخلاقی است.
