متن ادبی درباره مهربانی پیامبر برای کپشن اینستاگرام 1405

جهان، تشنه یک لبخند توست یا رسول الله. تو که آمدی، کویر خشک انسانیت، سیراب محبت شد. میلادت مبارک ای رحمت بی پایان.

نه فقط برای مسلمانان، که برای تمام هستی رحمتی. درخت ها به تو سلام می کردند و ابرها سایه بانت بودند. تو آمدی تا مهربانی را ترجمه کنی.

او «رحمت للعالمین» است؛ بارانی که بر سر خوب و بد یکسان می بارد. بیایید در زادروزش، چترهای کینه را ببندیم و زیر باران مهرش خیس شویم.

نامش محمد (ص) است و مرامش محبت. شمشیرش در نیام بود و لبخندش بر لب. او فاتح قلب ها بود، نه فاتح خاک ها.

مهربانی، گمشده دنیای مدرن ماست و تو، سرچشمه جوشان آن. یا رسول الله، دستی بکش بر سر این دنیای نامهربان.

بزرگِ تمامِ تاریخ بود، اما همبازی کودکان کوچه می شد. پیامبر را می گویم؛ او که سجده اش را طولانی می کرد تا کودکی از پشتش پایین بیاید.

مردی که عرش زیر پایش بود، روی خاک می نشست و به دختربچه ها سلام می کرد. چقدر دوریم از تو ای پیامبر مهربانی...

کودکان یتیم مکه، پدرشان را در چهره تو می دیدند. آغوش تو امن ترین پناهگاه گنجشک های کوچک بود. میلادت مبارک ای پدر امت.

می گفتند شان تو نیست با بچه ها بازی کنی! می خندید و می فرمود: من عاشق بچه هایم. خدایا ما را به کودکیِ پاکمان برگردان، به اخلاق پیامبرمان.

او به ما یاد داد که احترام به کودک، احترام به انسان است. سلام بر پیامبری که با کودکان صادق بود و با آنان کودکی می کرد.

اخلاق، معجزه اصلی تو بود. تو با «خُلُقٍ عَظیم» اعراب جاهلی را رام کردی، نه با زور بازو. میلاد اسوه اخلاق مبارک.

سنگ می زدند، دعا می کرد. خاکستر می ریختند، عیادت می کرد. ناسزا می گفتند، سلام می کرد. این است رسم پیامبری.

در دنیایی که خشونت فریاد می کشد، صدای آرام تو آرامش جان است. یا محمد! به ما بیاموز که دین، چیزی جز محبت نیست.

هر کس او را می دید، هیبتش او را می گرفت و هر کس با او معاشرت می کرد، عاشقش می شد. راز جذابیت تو چه بود ای ماه مکه؟

لبخند، صدقه جاریه لب های تو بود. ما پیروان توییم، چرا عبوسیم؟ عید است، بخند به روی دنیا، مثل پیامبرت.

ماه فرو ماند از جمال محمد / سرو نباشد به اعتدال محمد. میلاد نور مبارک.

ای که بوی گل محمدی می دهی، جهان معطر از نام توست. تو بهارِ بی خزانی در دل زمستانِ تاریخ.

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد... دلت را به آسمان مدینه گره بزن. امشب آنجا نقل و نبات می پاشند.

تو آمدی و بت ها یکی یکی شکستند؛ بت سنگ، بت چوب، و بتِ غرور. بت های دلمان را بشکن یا رسول الله.

از مکه تا مدینه، رد پای باران است. هر جا تو پا گذاشتی، عشق رویید. تولدت مبارک باغبان هستی.

دنبال آرامشی؟ گمشده ات پیش کسی است که به «امین» معروف بود. میلادش را جشن بگیر و دلت را به او بسپار.

امروز روز تولد کسی است که تاریخ را به دو نیم کرد: قبل از او تاریکی، بعد از او نور. به سمت نور فرار کن.

عاشقانه ترین دین دنیا را او آورد؛ دینی که می گوید «خدا زیباست و زیبایی را دوست دارد». عید زیبایی ها مبارک.

اگر خسته ای، اگر ناامیدی، به پیامبری فکر کن که در شعب ابی طالب هم لبخند می زد. امید، درسِ کلاسِ اوست.

کپشن لازم نیست؛ فقط بنویس: «محمد (ص)، پیامبر مهربانی». همین دو کلمه دنیا را نجات می دهد.