متن ادبی لحظه وداع آخر امام حسین و حضرت زینب 1405

لحظه وداع، لحظه ایستادن زمان بود. حسین (ع) نگاهی به خیمه‌ها کرد و نگاهی به زینب. خواهر جان، این آخرین دیدار است. صبر کن که خدا با صابران است.

زینب (س) خیره به چشمان برادر، دنبال نشانه‌ای از بازگشت می‌گشت، اما در آن چشمان فقط شوق پرواز موج می‌زد. برو برادر، اما آهسته‌تر... مهلا مهلا.

حسین جان، وصیت مادرم زهرا (س) یادم نرفته. بگذار زیر گلویت را ببوسم، جایی که خنجر شمر بوسه خواهد زد. امان از دل زینب.

خواهر، پیراهن کهنه‌ای بیاور تا زیر لباس بپوشم. این آخرین سنگر من در برابر غارتگران است. زینب با دستانی لرزان پیراهن را آورد، گویی کفن برادر را می‌آورد.

خداحافظی نبود، جان کندن زینب بود. وقتی حسین (ع) به سمت میدان می‌رفت، انگار روح زینب از کالبدش خارج می‌شد. او می‌رفت و زینب تنها می‌ماند.

زینبم، بعد از من تو قافله‌سالار این کاروانی. مبادا دشمن صدای ناله‌ات را بشنود. کوه باش خواهر، مثل علی.

حسین جان، چطور باور کنم که دیگر صدایت را نمی‌شنوم؟ چطور این خیمه‌ها را بدون تو اداره کنم؟ من بدون تو می‌میرم.

خواهرم، بلا عظیم است اما پاداش خدا عظیم‌تر. مرا در نماز شبت فراموش نکن. این آخرین خواهش امام از خواهر بود.

برادر، قول می‌دهم پرچمت را زمین نگذارم، اما تو هم قول بده که از روی نیزه نگاهم کنی. نگاه تو قوت قلب من است.

برو ای یوسف زهرا، خدا نگهدارت. اما بدان که زینب بعد از تو، هر روز هزار بار شهید می‌شود.

گرد و غبار میدان نشست. زینب (س) ایستاده بر تلی از خاک، قامتی که خم شد اما نشکست. نگاهش رد اسب بی‌سوار را دنبال می‌کرد.

لحظه‌ای که ذوالجناح با یال خونین برگشت، زینب فهمید که وداع تمام شد و مصیبت آغاز گشت.

بادهای سرخ وزیدن گرفتند. وداع آخر، مقدمه گودال بود. زینب دوید، اما نرسید.

در آن وداع، حسین (ع) امانت‌هایش را به زینب سپرد: رقیه، سکینه، سجاد... و زینب بار سنگین اسارت را بر دوش کشید.

آسمان تیره شد. وداع خورشید با زمین. حسین رفت تا دین بماند، و زینب ماند تا حسین بماند.

دست زینب روی قلبش بود، می‌ترسید قلبش از سینه بیرون بپرد. حسین آرام آرام دور می‌شد.

صدای تکبیر حسین (ع) می‌آمد، اما هر لحظه ضعیف‌تر. زینب نگران بود، نکند این آخرین تکبیر باشد؟

آن بوسه زیر گلو، راز سر به مهری بود که فقط زینب و حسین و خنجر می‌دانستند.

وداع کردند، در حالی که ملائکه آسمان بر این جدایی خون گریه می‌کردند. جدا شدن جان از بدن آسان‌تر از جدا شدن زینب از حسین بود.

حسین رفت و زینب ماند و یک دشت دشمن. وداع آخر، شروع کربلای زینب بود.

این وداع، پایان یک وابستگی زمینی نبود، آغاز یک ماموریت آسمانی بود. حسین (ع) خون داد و زینب (س) پیام.

در وداع آخر، حسین (ع) تمام هستی‌اش را به خدا سپرد و زینب را به صبر دعوت کرد. این اوج عرفان در صحنه جنگ بود.

عشق در آن لحظه زانو زد. عشقی که میان خواهر و برادر بود، در تاریخ نظیر نداشت و نخواهد داشت.

حسین (ع) با رفتنش، مرگ را تحقیر کرد و زینب با ماندنش، یزید را. وداع استراتژیک دو معصوم برای احیای دین.

آن نگاه آخر، انتقال ولایت ظاهری به باطنی بود. زینب آیینه تمام‌نمای حسین شد.