آخرین سحری ماه رمضان و دلتنگی هایش 1404

این آخرین سحری است که صدای مناجات ابوحمزه در خانه می پیچد. چه زود گذشت روزهای عاشقی.

لقمه های آخر سحری را با طعم بغض فرو می برم. دلم برای سحرهای روشنت تنگ می شود ای ماه خدا.

خداحافظ ای سحرهای بیداری، خداحافظ ای دعای سحر. فردا صبح دیگر صدای «اللهم انی اسئلک» نمی آید.

آخرین جرعه آب را می نوشم به نیت وداع. سلام بر لب های تشنه حسین (ع) که رمضان و غیر رمضان نداشت.

سحر آخر است. خدایا توشه یک سال سحرخیزی ما را امضا کن. نکند خواب غفلت دوباره سراغمان بیاید.

چقدر سخت است خداحافظی با لحظاتی که آسمان به زمین نزدیک بود. آخرین سحری بوی جدایی می دهد.

خدایا این سحر آخر را سکوی پرواز ما قرار ده. مبادا ماه برود و ما هنوز زمینی باشیم.

سفره سحری جمع می شود، اما امید داریم که سفره بندگی مان تا ابد پهن باشد.

دلم می گیرد وقتی فکر می کنم فردا سحر، چراغ ها خاموش است و همه خوابند. بیداری سحر چه نعمتی بود.

ای ملائکه سحر، سلام ما را به خدا برسانید و بگویید: بنده ات دلتنگ است، هنوز نرفته دلتنگ است.

یادش بخیر، صدای قاشق و بشقاب در سکوت نیمه شب. چه صفایی داشت دور هم جمع شدن های سحری.

مادر بیدار باش می داد و پدر دعا می خواند. این آخرین قاب عکس خانوادگی سحرهای امسال است.

چای شیرین سحری آخر، مزه تلخ جدایی می دهد. کاش زمان متوقف می شد.

رادیو و دعای سحر، عجب ترکیب دلنشینی بود. دلم برای نوای «یا مفزعی» تنگ می شود.

سحر آخر، فرصت آخرین درد دل هاست. خدایا حرف های نگفته ام را بشنو.

خداحافظ ای ماه سحرهای نورانی. دلم برای خلوت با تو لک می زند.

دیگر بهانه ای برای بیدار شدن در دل شب ندارم، مگر عشق تو. خدایا عشقت را از من مگیر.

سحری تمام شد. دهان ها بسته می شود و دل ها باز. الهی العفو...

آخرین اذان صبح رمضان امسال. چه غریبانه است.

خدایا! لذت مناجات سحر را در طول سال از من نگیر. نگذار با رفتن رمضان، من هم به خواب بروم.

آخرین سحر ماه مبارک رمضان، التماس دعا.

لقمه آخر را به نیت شفا و عاقبت بخیری بردار. خداحافظ رمضان.

سحر آخر شد و من ماندم و بار گناه. خدایا ببخش.

دلواپس سحرهای بعد از توام ای ماه خدا.

حلالم کن ای ماه خوب خدا. آخرین سحرت بخیر.