جایگاه آب در شعر پارسی
در ادبیات کلاسیک ایران آب نماد روشنایی پاکی و حیات است. شاعران بزرگی چون فردوسی و مولانا از آب به عنوان مظهر برکت الهی و رویش یاد کردهاند. جشن آبانگان فرصتی است تا این اشعار پرمغز را بازخوانی کنیم.
در ادبیات کلاسیک ایران آب نماد روشنایی پاکی و حیات است. شاعران بزرگی چون فردوسی و مولانا از آب به عنوان مظهر برکت الهی و رویش یاد کردهاند. جشن آبانگان فرصتی است تا این اشعار پرمغز را بازخوانی کنیم.
آبانگان روز ستایش آب است و ادبیات فارسی مشحون از ابیاتی است که انسان را به پاسداشت طبیعت و نعمات خداوندی دعوت میکند. استفاده از این اشعار در شبکههای اجتماعی پلی میان نسل جدید و میراث کهن است.
در اشعار عرفانی آب اغلب نماد علم الهی و فیض خداوند است. مولانا تشنگی را شرط جوشش آب میداند که استعارهای از نیاز انسان به حقیقت است.
فردوسی در شاهنامه بارها به اهمیت آبادانی و مدیریت آب اشاره کرده است. نگاه حماسی او به طبیعت یادآور وظیفه ملی ما در حفظ منابع آبی است.
انتخاب یک دوبیتی یا تکبیت کوتاه که با فونت نستعلیق بر روی تصویری از طبیعت یا آب روان قرار گیرد میتواند پیامی عمیق و فرهنگی را در قالبی موجز منتقل کند.