جهان درونی اشاره به فضای ذهنی و روانی غنی افراد درونگرا دارد. جایی که تخیل، تحلیل، خاطرات و ایدهها به شکلی زنده و پویا جریان دارند. کارل یونگ، روانشناس بزرگ (که خود درونگرا بود)، معتقد بود که انرژی روانی درونگراها به سمت این جهان درونی جریان مییابد. برای آنها، واقعیت ذهنی گاهی جذابتر و واقعیتر از جهان بیرونی است.
بسیاری از هنرمندان، نویسندگان و مخترعان تاریخ، درونگرا بودهاند. دلیل این امر، توانایی آنها در تمرکز طولانیمدت و غرق شدن در دنیای درون است. آنها ایدههای خام را از محیط میگیرند و در آزمایشگاهِ ذهنشان میپرورند تا به شاهکار تبدیل شود. تنهایی، سوختِ موتورِ خلاقیت آنهاست.
در نگاه فلسفی، سکوت درونگرا «فقدان» نیست، بلکه «امتلاء» (پربودگی) است. آنها ساکتند چون ذهنشان مشغول پردازش حجم عظیمی از اطلاعات است. مثل کامپیوتری که در حال پردازش سنگین است و چراغش چشمک میزند اما صدایی ندارد. این سکوت، مولد و زاینده است.
درونگراها به دلیل بازنگری مداومِ افکار و احساسات خود (Introspection)، معمولاً خودآگاهی بالایی دارند. آنها کمتر تحت تاثیر مدهای زودگذر و نظرات جمعی قرار میگیرند و به ارزشهای درونی خود پایبندند. این ویژگی باعث میشود شخصیتهایی اصیل و منحصر به فرد داشته باشند.
کارل گوستاو یونگ، پدر روانشناسی تحلیلی، درونگرایی را نه به عنوان انزواطلبی، بلکه به عنوان «جهتگیری لیبیدو (انرژی حیاتی) به سمت درون» تعریف کرد. او معتقد بود که فرهنگ غرب بیش از حد به برونگرایی بها داده و از گنجینههای حکمتِ درونگرایی غافل شده است. متون فلسفی ۱۲ دی باید این ارزش فراموش شده را یادآوری کنند.
