گرامیداشت قربانیان بمباران شیمیایی سردشت 1405

هشتم تیرماه، سالروز جنایت هولناک بمباران شیمیایی سردشت و سند مظلومیت ملت ایران گرامی باد.

یاد و خاطره شهدای مظلوم سردشت که قربانی سکوت مدعیان حقوق بشر شدند، تا ابد در قلب تاریخ زنده است.

فاجعه سردشت، لکه ننگی بر پیشانی استکبار جهانی و حامیان رژیم بعث است. این جنایت را هرگز فراموش نمی‌کنیم.

سالروز پرپر شدن لاله‌های سردشت در غبار خردل و سیانور، بر ملت شریف ایران و مردم غیور کُرد تسلیت باد.

سردشت، نماد ایستادگی در برابر توحش مدرن است. درود بر ارواح پاک شهدای این شهر بی‌پناه.

بمباران شیمیایی سردشت، نقض آشکار تمام کنوانسیون‌های بین‌المللی بود. یاد قربانیان این جنایت جنگی گرامی باد.

خون شهدای سردشت، رسواگر چهره واقعی غرب و استاندارهای دوگانه آن‌ها در مقوله حقوق بشر است.

هشتم تیر، روزی که نفس‌های یک شهر به شماره افتاد، اما عزت و غیرتشان هرگز نمرد. یادشان جاودان.

ضمن محکومیت مجدد کاربرد سلاح‌های کشتار جمعی، یاد شهدای مظلوم بمباران شیمیایی سردشت را گرامی می‌داریم.

سلام بر سردشت، شهر صلح و زخم؛ شهری که تاوان استقلال و آزادی ایران را با جان عزیزانش پرداخت.

سردشت، هنوز هم بوی غربت می‌دهد؛ بوی تاول‌های باز نشده و نفس‌های حبس شده. تسلیت به داغداران.

در آن غروب شوم، پرندگان هم در آسمان خشکیدند. وای از سردشت، وای از مظلومیت بی‌پایان.

گردی زرد بر چهره شهر نشست و نفس‌ها را دزدید. سلام بر کسانی که با دم و بازدمِ درد، زندگی می‌کنند.

سردشت، غزلی ناتمام از درد و عشق است. واژه‌هایش تاول و قافیه‌اش سرفه. یادش گرامی.

چه معصومانه پر کشیدند کودکانی که عروسک‌هایشان هم شیمیایی شد. داغ سردشت سرد نمی‌شود.

اینجا هوا سنگین است، نه از غبار، که از غم. اینجا سردشت است، پایتخت جانبازان شیمیایی.

شهر من نفس بکش، اگرچه ریه‌هایت پر از زخم خردل است. تو زنده‌ای به عشق، تو زنده‌ای به ایثار.

اشک‌های ما مرهمی بر تاول‌های تن تو نیست، اما نشان از پیوند قلب‌هایمان دارد. سردشتِ صبورم، تسلیت.

خردل بر شهر پاشیدند، اما نتوانستند بوی غیرت را از کوچه پس کوچه‌های سردشت ببرند.

به یاد آنانی که سوختند تا ایران نسوزد. به یاد نفس‌هایی که فدای نفس‌های ما شد.

جنایت سردشت، سندی غیرقابل انکار از همدستی کشورهای اروپایی و آمریکا با صدام در جنگ تحمیلی است.

تاریخ فراموش نخواهد کرد که مواد شیمیایی استفاده شده در سردشت، هدیه دموکراسی غربی به دیکتاتور بغداد بود.

سکوت سازمان ملل در برابر بمباران سردشت، چراغ سبزی برای جنایت حلبچه شد. ننگ بر این سکوت مرگبار.

سردشت اولین شهر مسکونی جهان بود که قربانی سلاح شیمیایی شد. این زخم بر پیکر بشریت باقیست.

ما خواستار محاکمه تمام شرکت‌ها و دولت‌هایی هستیم که سلاح شیمیایی در اختیار دشمنان بشریت قرار می‌دهند.

حقوق بشر آمریکایی را باید در سرفه‌های جانبازان سردشت و تاول‌های تن کودکان بی‌گناه دید.

یادآوری فاجعه سردشت، یادآوری لزوم قوی شدن در برابر دشمنانی است که به هیچ اصول اخلاقی پایبند نیستند.

شهادت ۱۱۰ نفر و مصدومیت هزاران نفر در یک نیم روز، جنایتی است که گذشت زمان از قبح آن نمی‌کاهد.

سردشت سند حقانیت ایران در جنگ تحمیلی است؛ جنگی میان انسانیت و توحش.

پیام سردشت به جهان، پیام صلح و نفی سلاح‌های کشتار جمعی است.

شهادت مظلومانه مردم سردشت، یادآور روضه‌های سوزناک کربلاست. اجرشان با سیدالشهدا.

اللهم انتقم من اعداء الاسلام. خدایا داد مظلومان سردشت را از ظالمان و مستکبران بستان.

جانبازان و شهدای شیمیایی، مجاهدان فی سبیل الله هستند که با صبر خود، اجری عظیم می‌برند.

سلام بر ارواح طیبه‌ای که با زبان روزه و لبان تشنه، در میان گازهای سمی به دیدار حق شتافتند.

صبر مردم سردشت در برابر این مصیبت بزرگ، جلوه‌ای از صبر زینبی است. خداوند به بازماندگان اجر دهد.

لعنت خدا بر کسانی که هوای پاک خدا را با سموم شیطانی آلودند و جان بندگان بی‌گناه را گرفتند.

شهدای سردشت، شهدایِ دفاع از هویت و خاک اسلامی بودند. مقامشان عالی و متعالی باد.

در سالگرد این فاجعه، برای شفای جانبازان شیمیایی دست به دعا برمی‌داریم. امن یجیب المضطر اذا دعاه...

خون بی‌گناهان سردشت، دامن‌گیر ظالمان خواهد شد، که وعده خدا حق است.

با قرائت فاتحه، یاد و خاطره کبوتران پرسوخته سردشت را زنده نگه می‌داریم.