گرامیداشت شاهنامه‌خوانی و هنر نقالی 1405

یاد باد آن روزگاران که صدای مرشد در قهوه‌خانه می‌پیچید و رستم زنده می‌شد.

نقالی، هنر زنده نگه داشتن تاریخ با جادوی کلام و حرکت است. روز پاسداشت آن گرامی باد.

چوب‌دست مرشد، عصای معجزه‌گری بود که ما را به عصر پهلوانان می‌برد.

هنوز هم طنین صدای نقال که می‌خواند: یکی داستان است پر آب چشم، در گوش فرهنگ ماست.

قهوه‌خانه‌ها تنها جای چای نوشیدن نبود، دانشگاه تاریخ و غیرت بود.

روز بزرگداشت فردوسی، روز ادای احترام به نقالانی است که شاهنامه را سینه به سینه حفظ کردند.

پرده‌خوانی و نقالی، سینمای زنده نیاکان ما بود. یاد آن سنت‌های شیرین بخیر.

نقالی یعنی روایت حماسه با زبان بدن و جان. این هنر ایرانی پاینده باد.

دم گرم مرشد و سوت و کف حضار، میراثی است که نباید فراموش شود.

هنر نقالی، میراث ناملموس بشری و افتخار ایرانیان است. روزش گرامی.

نقال، راوی صادق نبردهای خیر و شر در میدان واژه‌هاست.

وقتی نقال از سهراب می‌گفت، سنگ هم خون می‌گریست. درود بر هنرمندان این عرصه.

شاهنامه‌خوانی در قهوه‌خانه، کلاس درس فتوت و جوانمردی بود.

حرکات دست مرشد و کوبیدن پا بر زمین، ضربان قلب تاریخ را تندتر می‌کرد.

هنر نقالی، پل پیوند میان نسل امروز و اسطوره‌های دیروز است.

پاسداشت نقالی، پاسداشت هویت ملی و زبان پارسی است.

نقالان، حافظان حافظه تاریخی ملت ایران در گذر زمان بوده‌اند.

تصویر رستم بر پرده و صدای لرزان اما محکم مرشد، قابی ماندگار در فرهنگ ماست.

هر نقال، یک فردوسی زنده است که حماسه را تجسم می‌بخشد.

روز بزرگداشت فردوسی، روز احیای سنت دیرینه شاهنامه‌خوانی مبارک.

نقالی؛ هنر روایتگری ایرانی.

صدای مرشد، صدای تاریخ.

قهوه‌خانه، مهد شاهنامه.

زنده باد سنت نقالی.

میراث فردوسی در سینه نقالان.

پرده‌خوانی، هنر عاشقی.

نقالان، پاسداران حماسه.

شاهنامه‌خوانی، آیین پهلوانی.

روز هنر نقالی گرامی باد.

بازگشت به اصالت با نقالی.