گرامیداشت یاد شهدای دانشجو (قندچی، بزرگ‌نیا، شریعت‌رضوی) 1405

۱۶ آذر، سالروز شهادت سه آذر اهورایی، مصطفی بزرگ‌نیا، احمد قندچی و مهدی شریعت‌رضوی گرامی باد.

یاد و خاطره سه قطره خون که بر سیمای دانشگاه نقش بست تا چهره استبداد را رسوا کند، جاودان باد.

شهدای ۱۶ آذر، پیشگامان مبارزه با سلطه آمریکا و انگلیس در تاریخ معاصر ایران هستند.

دانشگاه تهران، هنوز پژواک فریاد آزادی‌خواهی قندچی، بزرگ‌نیا و شریعت‌رضوی را در سینه دارد.

سلام بر ارواح طیبه شهدای دانشجو که پیش پای نیکسون قربانی شدند تا استقلال ایران قربانی نشود.

خون پاک این سه شهید، نهال استکبارستیزی را در دل دانشگاه کاشت که امروز درختی تنومند شده است.

۱۶ آذر، سند زنده بیداری قشر فرهیخته و دانشجو در برابر کودتاچیان و اربابان خارجی‌شان است.

گرامیداشت یاد شهدای ۱۶ آذر، تجدید میثاق با آرمان «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» است.

این سه یار دبستانی، درس شهامت و ایستادگی را در کلاس تاریخ ایران تدریس کردند. یادشان گرامی.

به روان پاک شهدای دانشکده فنی درود می‌فرستیم که قلم‌هایشان را به خون خود مرکب زدند.

آنها سه تن بودند، اما صدایشان به وسعت تاریخ بلند بود. یاد شهیدان ۱۶ آذر گرامی باد.

گلوله‌های گارد شاهنشاهی نتوانست فریاد حق‌طلبی دانشجو را خاموش کند. درود بر شهیدان راه آزادی.

سنگفرش‌های دانشکده فنی، تا ابد به خون سرخ این سه دلاور افتخار می‌کند.

بزرگ‌نیا، قندچی و شریعت‌رضوی؛ نام‌هایی که لرزه بر اندام استعمار می‌انداختند.

آن روز که اهریمن پا به خاک وطن گذاشت، شما سینه‌هایتان را سپر کردید. قهرمانان دانشجو، یادتان بخیر.

دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد. این پیامی بود که با خون شما امضا شد.

سه قطره خون، سه مشعل فروزان، سه پرچم افتخار. ۱۶ آذر نماد غیرت دانشجوی ایرانی است.

از خون جوانان وطن لاله دمیده؛ لاله‌های سرخ ۱۶ آذر هرگز پژمرده نخواهند شد.

شما ثابت کردید که جوهر دانش با خون شهادت، معجونی جاودانه می‌سازد.

راهتان ادامه دارد ای ستارگان درخشان آسمان دانشگاه. مرگ بر استکبار، شعار همیشگی ماست.

پاییز دانشگاه با خون شما بهار شد. ای سه پرستوی مهاجر، شهادتتان مبارک.

هنوز هم صدای تپش قلب‌هایتان در راهروهای دانشکده فنی شنیده می‌شود.

شما رفتید تا دانشگاه بماند؛ شما سوختید تا چراغ دانایی خاموش نشود.

قلم از وصف ایستادگی‌تان عاجز است، ای شهیدانِ روزهای سختِ خفقان.

سه آذر، سه نام، یک هدف. شما خلاصه تمام غیرت ایرانی بودید.

بر سنگ مزارتان باید نوشت: اینجا آرامگاه کسانی است که هرگز آرام ننشستند.

خون شما، جوهری شد برای نوشتن مشق آزادی در دفتر تاریخ.

ای شهیدان دانشجو، نگاهتان هنوز نگران استقلال این آب و خاک است. آسوده بخوابید که ما بیداریم.

در هیاهوی زمان، نام شما چون نگینی بر انگشتر دانشگاه می‌درخشد.

یادتان گرامی که به ما آموختید دانشگاه سنگر است، نه فقط مکتب.

در آن روز سرد آذرماه، آتش خشم مقدس شما، گرمابخش جان‌های فسرده شد.

نیکسون آمد، اما فرش قرمزش با خون شما رنگین شد. چه استقبال باشکوهی از استعمار کردید!

گارد شاهنشاهی گمان می‌کرد با کشتن شما صدا را خفه می‌کند، غافل که خون، صدایش بلندتر است.

شما قربانیان مقدم «پای نیچکسون» بودید، اما پیروز نهایی تاریخ شدید.

۱۶ آذر ۱۳۳۲، روزی که دانشگاه تهران به خون نشست تا عزت ایران لکه‌دار نشود.

قندچی، بزرگ‌نیا، شریعت‌رضوی؛ سه نام که شناسنامه جنبش دانشجویی شدند.

آن روز، کلاس درس تعطیل شد تا درس عملی «هیهات منا الذله» برگزار شود.

تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد که چگونه علم و خون در کریدورهای دانشگاه به هم آمیختند.

شما نشان دادید که دانشجو، نبض بیدار جامعه است که زودتر از همه خطر را حس می‌کند.

شهادتتان، آغازی بود بر پایانِ دورانِ سیاهِ وابستگی.