در روز ۲۵ رجب، حرم مطهر امام رضا (ع) در مشهد، کانون عزاداری برای امام کاظم (ع) است. شیعیان ایرانی که دسترسی راحت تری به مشهد دارند، برای عرض تسلیت به محضر «پسر»، به حرم ایشان مشرف می شوند. این سنت، ریشه در ادب و معرفت شیعی دارد که در مصیبت هر امام، به فرزند و جانشین او تسلیت می گویند. پیوند عاطفی بین این دو حرم، جغرافیای عشق را ترسیم می کند.
طبق اعتقادات شیعه، امام معصوم را تنها امام معصوم غسل و کفن می کند. بنابراین، اگرچه امام رضا (ع) در مدینه بودند، اما به قدرت الهی (طی الارض) در زندان بغداد حاضر شدند و بر پیکر پدر نماز خواندند. یادآوری این نکته در پیام های تسلیت، هم مقام ولایت تکوینی امام را نشان می دهد و هم سوز و گداز پسر در دیدن پیکر شکنجه شده پدر را تداعی می کند.
امام کاظم (ع) و امام رضا (ع) هر دو به «غریب» مشهورند. یکی غریب در زندان بغداد و دیگری غریب در دیار طوس. این غربت مشترک، مایه بسیاری از متون ادبی و روضه هاست. تسلیت به امام رضا (ع) با اشاره به غربت پدر، آتش غم را در دل زائران شعله ورتر می کند.
زائرانی که در این روز به حرم امام رضا (ع) می روند، معمولاً زیارتنامه امام کاظم (ع) و زیارت امین الله را قرائت می کنند. ادب حکم می کند که زائران با حالت حزن و اندوه وارد حرم شوند و به جای درخواست های دنیوی، ابتدا سر سلامتی به آقا بدهند و برای فرج دعا کنند.
ترکیب مهربانی امام رضا (رئوف) و گره گشایی امام کاظم (باب الحوائج)، امید عجیبی در دل شیعیان ایجاد می کند. پیام های تسلیت در این روز، معمولاً حاوی این مضمون است که: «ای امام رئوف، به حق پدر باب الحوائت، دست ما را بگیر». این توسل دوگانه، بسیار مجرب و دلنشین است.
